Sonja Bakker en de zondeval

In het christendom is de zondeval een keerpunt in de bijbelse geschiedenis van de mens. De zondeval wordt in de bijbel beschreven in Genesis 3. Hierin wordt de eerste vrouw, Eva, door het sluwste van alle dieren verleid een vrucht (er staat nergens appel) van de “boom van de kennis van goed en kwaad” te proeven, terwijl God die handeling nog wel verboden had. Tevens wordt Adam door zijn vrouw overgehaald hetzelfde te doen.

Dit sprookje heeft waarschijnlijk nooit plaatsgevonden maar de tijden veranderen, en wij veranderen met hen. Adam was gewoon een vreselijke mazzelpik. In de 21ste eeuw is het nogal sporadisch dat een man door zijn vrouw wordt overgehaald iets te proeven. Eten is in de 21ste eeuw namelijk veranderd in een overtreding van een goddelijk voorschrift, een zonde. Je kunt geen televisie meer kijken zonder geconfronteerd te worden met het fenomeen lijnen. Iedereen moet afslanken. Als je de media moet geloven, staat de gezondheid van de Nederlandse burger op het spel. In dit offensief gaat er een (gevallen?) engel voorop, haar naam is Sonja Bakker. Het lijkt erop dat ze een boodschap van een godheid heeft vernomen en verkondigt deze, koste wat het kost, in het openbaar. Bereik je ideale gewicht!

Bakker had zelf al diverse diëten geprobeerd voordat ze in 1995 met de schriftelijke LOI-cursus gewichtsconsulent begon waarvan ze in 1997 het diploma behaalde. Daarna volgde ze een cursus orthomoleculaire voeding, op basis waarvan ze haar eigen dieetmethode ontwikkelde. Haar boek: bereik je ideale gewicht, stond meer dan een jaar lang schaamteloos, onafgebroken, in de top 10 van de meest verkochte boeken in Nederland. Sommige boeken moeten worden geproefd, andere verslonden, en een paar moeten gekauwd en verteerd worden. Maar wat moet je Godsnaam met een boek dat je vrijwel verbiedt je mond te gebruiken.

Bakker beweert het volgende: om gezond te worden, moet je dun zijn, om dun te worden moet je afvallen en om af te vallen moet je meer bewegen. Er zijn mensen voor wie dat opgaat. Maar veel mensen hebben gewoon geen aanleg voor dun zijn. Het lichaam is geen portemonnee, die als vanzelf dunner wordt naarmate je meer uitgeeft. Natuurlijk kost het een dikkerd energie om te bewegen. Maar lang niet iedereen wordt daar dun van. Een gezond lichaam reageert op hoger energieverbruik op de enige gezonde manier: het gaat meer eten. Van dik zijn ga je lijnen, van lijnen krijg je honger en van honger word je dik. De genen in je lichaam stammen nog uit de tijd dat er lang niet altijd genoeg te eten was. Worden de vetreserves eindelijk afgebroken dan weet het lichaam een ding met grote zekerheid: er is een hongersnood uitgebroken. Niet de calorieëntabel van Bakker maar je hersenaanhangsel bepaalt wanneer er hoeveel gegeten wordt en waar dat wordt opgeslagen. Wat op zich een geringe opgave lijkt, loopt uit op een titanenstrijd tegen je eigen genen. Dat win je nooit. Een strijd zonder genade.

Er zullen ongetwijfeld genoeg mensen zijn die afvallen dankzij het dieet van Bakker. Ik vraag me echter af of haar boek voldoende is om het voedingspatroon structureel aan te passen en zo het risico op terugval te verminderen. Je kunt het dieet immers niet je hele leven blijven volgen. Het Voedingscentrum wijst er op dat het boek “weetjes” bevat die niet overeenstemmen met wetenschappelijk onderzoek, bijvoorbeeld dat koffie vocht onttrekt, witte wijn cellulitis veroorzaakt en fruit het lichaam reinigt.

Iedereen die ouder wordt verliest zonder enige twijfel zijn onschuld en een slank lichaam. Waarom kunnen mensen dat gewoon niet accepteren. Wanneer je er jong en slank wil uitzien moet je simpelweg in de buurt van dikke, oude mensen vertoeven. Er is maar een manier om slanker te blijven dan anderen en dat is je honger verminderen. En honger verdwijnt alleen als je verliefd bent, verliefdheid maakt slank.

Persoonlijk vind ik het erg lastig dat er inmiddels duizenden mensen zijn begonnen met het dieet van Bakker. Traktaties op het werk vinden geen aftrek meer en de snoeppot op mijn bureau staat al weken om aandacht te schreeuwen. Gelukkig ziet iedereen, met een beetje relativeringsvermogen, in dat het hele afslankgebeuren nogal ironisch is. Het leven zit vol van uitersten en contrasten. Twee van de meest urgente problemen van de mensheid schijnen te zijn hoe je de helft van de wereldbevolking behoedt voor verhongering en de andere helft voor overgewicht. God had in plaats van Eva gewoon Sonja uit de rib van Adam moeten snijden. Sonja had die suikerdikke vrucht nooit van de boom getrokken.

Islam extremistisch?

Het is belangrijk om duidelijk te maken in welk opzicht islamitische ‘extremisten’ extreem zijn. Ze zijn extreem in hun geloof. Ze zijn extreem in hun toewijding aan het letterlijke woord van de Koran en de Hadith, en daardoor zijn ze extreem in de mate waarin ze geloven dat moderniteit en seculiere cultuur onverenigbaar zijn met morele en spirituele gezondheid. Moslimextremisten zijn ervan overtuigd dat hun vrouwen en kinderen goddeloos worden door de westerse cultuur die in hun land wordt geïmporteerd. Ze beschouwen het westerse ongeloof bovendien als een zodanig grote zonde dat het met de dood bestraft moet worden als het de verspreiding van de islam belemmert. Deze passies komen niet neer op ‘haat’ in de gewone betekenis. De meeste moslimextremisten zijn nooit in Amerika geweest en hebben nooit een Amerikaan ontmoet. En ze hebben veel minder grieven tegen het westerse imperialisme dan wereldwijd de norm is. Ze lijken vooral last te hebben van angst voor besmetting. Zoals al vaak is opgemerkt, voelen ze zich ook ‘vernederd’ omdat hun beschaving is vastgelopen terwijl een goddeloos, zondig volk heer en meester is geworden over alles waarmee ze maar in aanraking komen.

Het brein achter 9/11 blijft Osama. Het ontbreekt deze man nergens aan. Wat wil hij dan? Hij roept niet op tot een gelijke verdeling van de rijkdommen op de wereld. Zelfs zijn eis dat er een Palestijnse staat gevormd moet worden, lijkt een gedachte achteraf, die evenzeer op antisemitisme is gebaseerd als op solidariteit met de Palestijnen. Hij lijkt zich nog het drukst te maken over de aanwezigheid van ongelovigen in het islamitische heilige land en over de vermeende territoriale ambities van zionisten. Dit zijn puur theologische grieven. het zou voor alle betrokkenen beter zijn als hij alleen het Westen haatte. Haat is natuurlijk een op en top menselijke emotie en het is duidelijk dat veel moslimextremisten ervan vervuld zijn. Maar het geloof is hier de moeder van de haat, zoals steeds wanneer mensen hun morele identiteit baseren op godsdienstige termen.

Je zult merken dat gelovigen geneigd zijn te zeggen dat zulk geweld niet uit het geloof zelf voorkomt, maar uit de lagere natuur van de mens of een andere mens eigen reden. Maar uiteraard verbranden ongelovigen geen vriendelijke oude geleerden omdat die de Koran belasterd zouden hebben, en vieren ze geen feest bij de gewelddadige dood van hun kinderen, als ze niet een aantal onwaarschijnlijke dingen geloven over het universum. Omdat de meeste godsdiensten geen mechanisme bieden waarmee de kernpunten van geloof geëvalueerd en bijgestuurd kunnen worden, moet elke nieuwe generatie wel het bijgeloof en de tribale haat van haar voorganger erven. Als we het hebben over de laagheid van de menselijke natuur, zou de bereidheid om te leven, te doden en te sterven ter wille van stellingen waarvoor we geen bewijzen hebben, een van de eerste gespreksonderwerpen moeten zijn. Wie zegt dat de doctrines van de islam ‘niets met het terrorisme te maken hebben’ speelt slechts een woord spelletje.

Het ‘cherrypick’ principe

Ik vind het erg spijtig dat sommige mensen bepaalde stukken uit de bijbel wel serieus nemen en andere stukken niet. Het boek is niet bedoeld als cafetariasysteem. Mensen nemen sommige uitspraken bloedserieus en andere, waar ze zich schijnbaar niet in kunnen vinden, worden simpelweg genegeerd.

Neem nou de Ark van Noach, toch een redelijk serieus en zeker niet onbelangrijk verhaal uit de bijbel. Noach zou dertigduizend diersoorten in veiligheid hebben gebracht (het aantal kan ik mis hebben). Twee exemplaren per soort. Op een boot. Twee olifanten, twee muggen, twee leeuwen, twee varkens, … ga maar door. Die moeten allemaal van water en voedsel voorzien worden. Wat voor een gigantische boot moet dat zijn geweest. Ik weet niet of iemand van jullie ervaring heeft met het bouwen met hout…dan weet je wat ik bedoel. Bovendien hoef ik niet uit te leggen dat 30.000 een nogal kleine diversiteit aan soorten is. Ik neem bijvoorbeeld niet aan dat Noach een Taiga-Boomkruiper aan boord van zijn schip had. Deze beestjes zijn verschrikkelijk klein en kunnen met hun mini vleugels nooit in het gebied van de vruchtbare halvemaan arriveren. Toch zijn deze vogels er? Of heeft God na de zondvloed wellicht nog een bonus schepping verricht? Er zijn miljoenen diersoorten, véél meer dan er in de ark zaten. Waar komen die opeens vandaan. Zou dat misschien “evolutie” kunnen zijn?

Om over de vissen maar te zwijgen. Die moest Noach niet in de boot opnemen omdat die kunnen zwemmen. Ik vraag mij af hoe zoetwatervissen dan een zondvloed overleefd hebben? En stel je de Australische naaktslak eens voor. Die zou dus helemaal van Australië naar de Ark gekropen zijn? Daarvoor moest de slak de Indische oceaan oversteken, aangenomen dat zo’n landslak überhaupt kan zwemmen. Je kan best in een Abramistische God geloven maar geloof niet in oude provinciale stoffige boeken. Die boeken zijn niet op een mooie dag uit de hemel komen vallen. Hij is het resultaat van de dwingelandgerij van de meerderheid der kerken. Irenaeus van Lyon en zijn vriendjes hebben iedereen met een afwijkende mening monddood gemaakt door hen buiten te sluiten en hun geschriften grotendeels te vernietigen. Daarbij kregen de christenen in de vierde eeuw ook nog eens de steun van het militaire apparaat toen keizer Constantijn christen werd, dus toen konden ze de strijd tegen de niet-orthodoxen al helemaal goed aanpakken.

Ik vind het erg spijtig dat veel christenen zich niet open stellen voor deze geschiedenis. De Bijbel is het woord van God en daarmee uit. Bovendien doet de auteur van de Handelingen der Apostelen het voorkomen alsof de kerk ooit een eenheid was en daar wil iedereen nu naar terug. Die eenheid is een grote leugen. Het christendom van de eerste eeuwen was nog verscheidene dan het christendom van nu.

Dan zijn er ook die mensen die religie en wetenschap proberen te verzoenen. Vaak worden gelovige wetenschappers aangehaald om aan te tonen dat religie en wetenschap heel goed samen kunnen gaan, maar daar ben ik het niet mee eens. Het methodologische naturalisme van de wetenschap is inherent onverenigbaar met de wijze waarop metafysische objecten of gebeurtenissen in religie doorgaans behandeld worden. Omgekeerd zou een geloof in wonderen het naturalisme en daardoor de wetenschappelijke epistemologie onderuit halen. Een gelovige wetenschapper heeft dus mijns inziens een inconsistente filosofie.

De mug

Er zijn inmiddels alweer enkele mooie dagen geweest. ’s Ochtends op de fiets is het nog even frisjes maar het een mooie kans om even goed wakker te worden. Bij gebrek aan beter is de warmere temperatuur, regelmatig het gesprek van de dag en iedereen kan er eigenlijk alleen maar vrolijk van worden. Er is namelijk niets dat zo algemeen geprezen wordt als mooi weer. Dat komt omdat men dit zonder jaloezie kan doen. Het weer is er immers voor iedereen. Maar hoe voorspoedig al die zonneschijn ook is, er kleeft een groot nadeel aan….

Slechts een paar jaar geleden maakte alleen boomknuffelaars zich druk om de veranderingen in het klimaat. Tegenwoordig is het echter hip je zorgen te maken over de CO2 uitstoot en ben je als goed burger enigszins verplicht de DVD van Albert Arnold Gore junior aan te schaffen. Een DVD waar je trouwens niet vrolijk van wordt, vooral omdat er verschrikkelijk veel in gelogen wordt. De afgelopen paar dagen maak ik me echter minder druk om dit kleurloos en reukloos gas dat van nature eigenlijk toch al in de atmosfeer voorkomt. Het warmere weer heeft er namelijk voor gezorgd dat mijn grootste nachtmerrie weer tot leven is gekomen, de mug.

Wie kent hem niet? Het vliegend insect uit de orde tweevleugeligen en de onderorde muggen (Nematocera). Naar mijn mening het meest onsympathieke dier ter wereld. Het heeft een klein, dun en fragiel lichaam, zes dunne pootjes, meestal twee kleine, veer-achtige antennes waarmee zeer goed geur waargenomen kan worden. Als je denkt dat je te klein bent om invloed uit te oefenen, ga dan eens naar bed als er een mug in de slaapkamer rondvliegt. De twee vleugels worden in rust achter de rug gevouwen en het achterste paar poten is bij veel soorten langer en steekt in rust naar achteren. Dit doet een mug om eventuele aanstormende vijanden aan te ‘zien’ komen; in plaats van kijken voelt de mug de luchtwervelingen met de achterpoten en vliegt snel weg bij gevaar. Deze geniale evolutionaire ontwikkeling heeft er voor gezorgd dat muggen altijd wegvliegen zodra je handen bewegen. Voor dood en verderf moet je iets vinden wat langer en sneller is dan je lichamelijke beperkingen. Zolang men met een tv-toestel geen muggen kan doodslaan, zolang kan de tv de krant niet vervangen.

Muggen zijn niet alleen onsympathiek in gedrag maar verspreiden ook diverse ziektes (onder mens en dier). Blauwtong, Dengue, Gele koorts, West-Nijlziekte en natuurlijk de bekendste van allemaal Malaria. Jaarlijks overlijden ca. 1 miljoen mensen aan Malaria, voor het overgrote deel kinderen jonger dan 5 jaar. Hoe onsympathiek is dat? Bovendien mogen wij ons gelukkig prijzen dat geen enkele soort mug HIV verspreidt. Anders waren we waarschijnlijk al jaren aan het eind van ons latijn. Het gaat er niet zozeer om hoe ijverig je bent, maar wat het doel is van je ijver. De bij is een insect met veel overeenkomsten maar hij wordt geprezen, maar de mug kan een klap krijgen.

Muggen zijn net kleine kinderen. Je weet dat er wat mis is als je ze niet hoort. Maar eigenlijk is deze stilte een verlossing. De etter is het eindelijk gelukt en meestal volgt er een uur van rust waarin je zo snel mogelijk in slaap probeert te vallen. Het geluid wat deze bloedzuigers produceren is erbarmelijk. Het moge duidelijk zijn dat de mug moet werken aan haar imago en geluid. Een evolutionaire mutatie die het mogelijk maakt ongemerkt te rond vliegen is berustend op de evolutietheorie niet alleen logisch maar ook humaner. Want wie rustig door een storm heen slaapt ligt wakker van een mug.

Onderdeel Boeken vervangt Gadgets

In eerste instantie leek mij het onderdeel gadgets een aardige toevoeging op mijn Blog arsenaal. Nu enkele weken later slaat de verveling toe. Het onderdeel Gadgets is vervangen door het onderdeel Boeken. Sommige boeken moeten worden geproefd, andere verslonden, en een paar moeten gekauwd en verteerd worden. Hier een overzicht van mijn gekochte boeken. Dit overzicht dient vooral als geheugensteun in de boek-handel (mobiel internet) & om bij vrienden een titel te vinden die op het puntje van je tong ligt.

Religie - deel 1.

Het is al heel lang geleden dat religie haar laatste verstandige, nobele of inspirerende woorden heeft uitgesproken, tenzij ze zijn gemuteerd in een bewonderenswaardige maar wazige vorm van humanisme. Zoals dat van Dietrich Bonhoeffer, een dappere Lutherse pastoor die door de nazi’s werd opgehangen omdat hij weigerde met hen samen te werken. Er zullen geen klassieke profeten of wijsgeren meer komen, en daarom is de godsvrucht van vandaag altijd een geechode herhaling van de godsvrucht van gisteren, en soms voorzien van zoveel toeters en bellen dat het lawaai lijkt te moeten verhullen hoe verschrikkelijk weinig ermee wordt gezegd. Echte religie is het gejammer van de verdrukte creatuur, het sentiment van een harteloze wereld, zoals zij het vernuft is van een vernuftloze toestand. Zij is het opium van het volk.

Als iemand in een grot woont en beweert dat hij visioenen heeft gezien en profetische dromen heeft gehad, laten we hem met rust tot dat blijkt dat hij zeer realistische plannen smeedt om het genoegen van de zelfmoordaanslag te gaan proeven. Als iemand verkondigt de Gezalfde des Heren te zijn, behalve grote voorraden frisdrank ook een flink arsenaal wapens aanlegt en zich ook nog eens te goed doet aan de vrouwen en dochters van zijn volgelingen, laten we het niet bij een sceptisch optrekken van de wenkbrauw (hoop ik). Maar als deze zaken onder de bescherming van een gevestigde religie worden gepredikt,worden we geacht ze kritiekloos te accepteren. Om een veelzeggend voorbeeld te noemen: de drie grote monotheïsten eren Abraham omdat hij naar een stemmetje luisterde en zijn zoon Isaak meenam voor een lange, krankzinnige, droefgeestige wandeling. En dan wordt de gril waardoor zijn moorddadige hand op het allerlaatst wordt tegengehouden, nog als goddelijke genade afgeschilderd ook. “We offeren ons intellect aan God” - Ignatius Loyola.

Zoals ik al eerder heb aangegeven ben ik niet tegen geloof. Geloof is iets individueels, iets dat je niet hoeft te delen met anderen. Religieus geloof is, juist omdat we nog steeds evoluerend wezens zijn (letterlijk en figuurlijk), niet uit te wissen. Het zal nooit uitsterven, in ieder geval niet voordat we onze angst voor de dood, de duisternis, het onbekende en elkaar hebben overwonnen. Daarom zou ik het, zelfs als ik dacht dat ik dat zou kunnen niet verbieden. Genereus van mij als atheïst? Maar zouden gelovigen net zo toegeeflijk zijn? Ik stel die vraag omdat ik echt, serieus verschil van mijn religieuze vrienden, en mijn echte, serieuze vrienden zijn eerlijk genoeg om dat toe te geven. Ik zal met alle plezier naar de doping van hun kinderen gaan, hun gotische kathedralen bewonderen (graag zelfs),’respecteren’ dat de koran, in het Arabisch, is gedicteerd aan een ongeletterde profeet, of zelfs belangstelling hebben voor de vertroosting van Wicca, het hindoeïsme en het jainisme. Dat zal ik blijven doen. Maar ik stel wel de beleefde, wederkerige voorwaarde dat zij mij, op hun beurt, met rust laten. En daartoe is religie niet in staat. Terwijl ik deze woorden typ, maken gelovigen ieder op hun eigen manier, plannen om jullie en mij op welke manier dan ook te overtuigen van hun gelijk.

Maar feit blijft dat dit soort discussies een geweldige toevoeging zijn op het leven. En ik vind het ook niet erg te bedenken dat sommige contradicties contradictoir blijven, dat de menselijke cerebrale cortex sommige problemen niet kan oplossen en sommige dingen het begrip (waarschijnlijk) voor altijd te boven gaan. Of we nou ontdekken dat God bestaat of juist niet, de ene ontdekking zou net zo verbijsterend en onbevattelijk zijn als de andere. En ik mag dan genoeg mensen hebben ontmoet die wijzer en intelligenter zijn dan ik, ik ken niemand die zo wijs of intelligent is dat hij kan beweren het daar niet mee eens te zijn.

Past het Wilhelmus bij een seculier land?

Ik heb te tekst er maar eens bijgehaald en dan schrik je toch enigszins als seculiere ‘atheïst’. In 11 vd 15 coupletten komt God voor en daar wordt hij geprezen of worden wij geacht hem te prijzen. Dit is toch op zijn minst vreemd voor een zich seculier noemende natie?Ik voel me al enige tijd niet meer verplicht met het volkslied mee te zingen. Niet omdat ik de tekst niet ken of niet trots op mijn vaderland ben (in tegendeel), maar omdat ik mijzelf niet kan vinden in deze tekst. Wij zouden ons diep moeten schamen dat ons land nog steeds opgescheept zit met dit middeleeuwse spaans christelijk monarchies propaganda lied.

10 oktober 2006: Minister van binnenlandse zaken Johan Remkes vindt dat het Nederlandse volkslied meer aandacht moet krijgen in het onderwijs. Het Wilhelmus is een bindmiddel in onze samenleving, zo zegt hij.

Het kan aan mij liggen maar ik zie deze tekst echt niet als een bindmiddel tussen christelijke, moslim, agnostische en atheïstische Nederlanders. Nederland is zelden een nationale eenheid geweest. Ik voel geen enkele betrokkenheid met bijvoorbeeld Holland, een term die nog steeds verkeerd wordt gebruikt. Naar mijn mening is het volkslied voornamelijk opgeklopt nationalisme. Valse sentimenten, waar slechts weinigen op zitten te wachten.

Natuurlijk zitten er ook positieve elementen in ons volkslied. Willem van Oranje was de eerste staatsman in Europa die voor godsdienstvrijheid pleitte. Hij was wel gelovig, maar toch zeker ook humanist. Dank zij hem groeide Nederland uit tot een land dat veilig was voor vrijdenkers. Descartes, Locke en Spinoza hadden hun geschriften niet in een ander land dan in Nederland kunnen uitbrengen in die tijd.

Tevens hebben wij het enige volkslied ter wereld is waar de naam van het “vaderland” niet genoemd wordt.
Wilhelmus van Nassouwe (Duitsland)
ben ik, van Duitsen bloed, (Duitsland)
den vaderland getrouwe (wie Holland of Nederland?)
Een Prinse van Oranje (Frankrijk)
de Koning van Hispanje (Spanje)

Je zou kunnen zeggen dat wij het meest internationale volkslied ter wereld hebben. Zo dat lucht op…chicaneren.

Update foto’s

Beetje bij beetje begint de site weer ergens op iets te lijken. Dit keer heb ik een aantal foto’s op de site gezet in het daarvoor bestemde gedeelte. Het is een selectie waar ik redelijk tevreden over ben. Maar waarom roepen mensen toch altijd dat zij er afschuwelijk uitzien, op foto’s? Waarschijnlijk om te horen dat het niet zo is. Bij deze houd ik me dus wijzelijk stil.

Emancipatie & haargroei

Jaren van emancipatie hebben, in onze westerse wereld, voor mannen en vrouwen over het algemeen een gelijke positie gecreëerd. De emancipatiebeweging heeft heel wat oude ketens verbroken, maar ze heeft ook een aantal nieuwe gesmeed. Vrouwen worden tegenwoordig op veel terreinen op dezelfde manier behandeld als mannen, bijvoorbeeld op het gebied van opleiding, salaris, eigendom, recht op werk en inkomen, kiesrecht. Maar zolang het begrip ‘werkende vrouw’ nog een begrip is, is volledige emancipatie naar mijn mening nog ver weg.

Gelukkig is het fenomeen, feminisme enigszins afgestorven. Natuurlijk blijven er altijd fanatieke amazones die blijven strijden om de kleinste verschillen de wereld uit te helpen. In de Verenigde Staten is er zelfs een groep feministen die strijdt tegen het woord ‘history’, je bedenkt het niet. Emancipatie is voor deze vrouwen pas bereikt als de tweede auto even groot is als de eerste.

Mannen hebben echter nog een evolutionaire troef in handen, een duister gebied waar de tentakels van het feminisme niet reiken. Een geboorterecht wat de mannelijkheid versterkt, de baardgroei. Aan het dragen van een baard of een vorm ervan is in de loop der geschiedenis vaak een min of meer belangrijke sociaal-culturele betekenis gegeven. Soms werd het afscheren van de baard door religieuze leiders als indruisend tegen het geloof bestempeld (of zelfs ‘heiligschennis’) en in dat verband is het ook begrijpelijk dat het afscheren van de baarden van een onderworpen vijand soms gebruikt werd om deze extra te vernederen. Natuurlijk zijn er in het verleden mannen geweest die het geboorterecht hebben misbruikt. In de late Middeleeuwen raakte het dragen van een baard in onbruik en waren het vooral rechtsgeleerden en oude mannen die nog baarden droegen. Vele van deze rechtsgeleerden hebben tijdens het spreken van recht een beroep gedaan op hun grijze baard, in plaats van Vrouwe Justitia. Over het algemeen staat een baard symbool voor wijsheid en wordt het geassocieerd met mannelijkheid en kracht. Maar waarom is het dat er vandaag de dag zo weinig mannen zijn met een baard? Eerlijk is eerlijk, niet iedereen is geschikt voor een baard. Chinezen moeten het doen met slechts enkele lange haren en veel Indiaanse volken hebben überhaupt geen baardgroei. Dat zo weinig Italianen een baard dragen, danken wij aan de spaghetti en Islamieten hebben al snel de schijn tegen. Dat er zo weinig Nederlanders een baard dragen heeft wellicht toch te maken met de tentakels van de emancipatie. Het overgrote deel van de vrouwen heeft namelijk geen enkel probleem met een baard maar bij het verlaten van de bioscoop zien ze liever keurig geschoren mannen. Geëmancipeerde vrouwen zien liever een keurig geschoren kaaklijn. Een baard zou immers een flinke onderkin kunnen verbergen. En een flinke onderkin is natuurlijk een aardige indicatie voor de algemene gesteldheid van de rest van het lichaam. Baardliefhebbers van jonge leeftijd kunnen weinig anders dan wachten. Er zit namelijk een minimale leeftijd aan het dragen van een baard. Maar proberen doen mannen het allemaal. Sommigen een snor, ringbaard of kabouterbaard anderen een sik of stoppelbaard want een man zonder baard is als een vrouw met.

Nostalgie

Tijd is geduldig en nostalgie is een instrument van ouderen om te verlangen naar de goede oude tijd, waarin niets te lachen viel. Tenminste, zo heb ik er jarenlang over gedacht. Anno 2008 moet ik echter bekennen dat ik al enkele maanden van mening ben veranderd. Met de geruststellende wetenschap dat het in realiteit nooit vreselijker kan worden dan het vroeger was, wil ik mij voor het eerst in 26 jaar op het gladde ijs van het ouderdom begeven.

Ik ben in hetzelfde jaar geboren als de smiley, 1982 (je bedenkt het niet) en dat betekend dat ik de tijd van Telekids en Punica bewust heb meegemaakt. Telekids was geweldig om heel veel verschillende redenen maar het grootste voordeel was dat je eindelijk de televisie helemaal voor jezelf had. De show werd namelijk uitgezonden in een tijd dat je ouders nog konden uitslapen. Carlo en Irene presenteren nog steeds het programma Telekids maar het heet nu Live and Cooking en de doelgroep is wat ouder geworden, de show an sich is precies hetzelfde gebleven.

Maar om nog even terug te komen op nostalgie, ik kan me ontzettend ergeren aan de tekenfilms die de kids van tegenwoordig voor de kiezen krijgt. Het ziet er naar mijn weten niet alleen stukken slechter uit maar alles is ook nog eens nagesynchroniseerd in het Nederlands. Het feit dat ik op jonge leeftijd de Engels taal al redelijk onder de knie had, heeft vooral te maken met de Engelstalige tekenfilms van toen. Ze werden uitgezonden in de originele taal (Engels) met Nederlandse ondertiteling. Veel mensen hebben het over de slechte invloed van tekenfilms op de jeugd maar als je Optimus Prime op jonge leeftijd al moeiteloos kunt verstaan dan kunnen ze je de eerste jaren op school niet veel meer bijleren. In mijn jeugd hadden we helden en stoere verhalen: Transformers, G.I. Joe, Thundercats en natuurlijk He-man Masters of the Universe. De kinderen van tegenwoordig moeten het doen met een infantiele spons en Kabouter Plop. Pure misleiding want Kabouter Plop is natuurlijk helemaal geen echte kabouter. Kabouter Plop is de schuilnaam van Walter de Donder. Een redelijk normale man die er in België alleen erg vreemde politieke ambities op na houdt. David de Kabouter, dat is tenminste een echte kabouter. Hij woont onder de grond, accepteert dat kaboutervrouwtjes mollig zijn, vecht tegen gevaarlijke trollen en rijdt op Swift de vos. David de Kabouter is, hoe vreemd het ook mag klinken, een schoolvoorbeeld van kindertelevisie.

Toen ik 10 was dacht ik altijd dat de toekomst mij veel meer betere televisie zou opleveren. Vooral omdat ik later op kon blijven en zelf keuzes kon maken maar onder ons gezegd: ook de toekomst was vroeger beter.