De EU, Turkije en Micheal Jackson

Door gebrek aan tijd en inspiritatie staat mijn webblog alweer enige tijd droog. Dit heeft te maken met een aantal redenen die ik jullie ga besparen. We hebben echter een flink aantal gebeurtenissen voorbij zien komen waar ik graag iets over had willen schrijven. In deze post ga ik toch enigszins een inhaalslag proberen te maken.

Zo wil ik beginnen met een de Europese verkiezingen van 4 juni 2009. Een groot deel van de Nederlandse bevolking heeft opnieuw laten blijken weinig te zien in meer Europa. In de dagen voor de verkiezingen gaan de actualiteitenprogramma’s vol moed de straat op. Het doel van een redactie moet zijn de mening van Nederland in beeld brengen. Maar gaan waarom die reporters in hemelsnaam ’s middag de markt op om, juist daar, te peilen hoe wij er over denken. Dit lijkt mij absoluut niet respresentatief. Zeker gezien het overgrote deel van de Nederlandse bevolking ’s middags gewoon aan het werk is. Het gevolg is een reportage vol bejaarden, huisvrouwen en werklozen. Deze mensen stemmen tegen Europa omdat de wasverzachter en de nectarines zo ontzettend duur zijn geworden (als je van dit soort uitspraken kunt genieten dan raad ik je aan wat vaker naar Hart van Nederland – SBS te kijken). Deze mensen vragen zich schijnbaar nooit af wat de economische krisis voor gulden had betekend.

Een ander hekelpunt blijft de eventuele toetreding van Turkije. Ongeveer 90% van de geinterviewden vindt dat Turkije nooit een onderdeel van Europa moet worden. Europa’s grootste probleem met Turkije is niet het schenden van de mensenrechten, die worden namelijk ook systematisch geschonden is Roemenie en Bulgarije. Het probleem zijn de bijna 72 miljoen moslims. De Centrum Democraten vinden dat Europa is gebouwd op een Joods/Christelijke traditie en daar is schijnbaar geen ruimte voor mensen die geloven in vliegende paarden. Veel Europeanen vinden dat Turkije nog veel fouten maakt. Vrouwen worden er nog steeds niet gelijk behandeld en niet islamtische stromingen hebben het moeilijk. De meeste mensen vergeten echter dat de Islam een relatief jonge stroming is en dat zij momenteel ‘fouten’ begaan die wij ook hebben gemaakt. Naar mijn mening moeten we Turkije simpelweg de kans geven zich te bewijzen. Het is een groots en trots volk met interessante tradities en een boeiend verleden. Turkije heeft Europa in ieder geval meer te bieden dan de laatste paar landen die zijn toegetreden.

Laten we afsluiten met iets niet Europees. Enkele dagen geleden is de King of Pop overleden. Een musicaal genie met miljoenen fans over de gehele wereld. Ook in Nederland had de King of Pop schijnbaar nog tientallen ‘die hard’ fans. Dit werd al snel duidelijk toen de Dam in Amsterdam veranderde in een ontmoetingsplaats voor huilende fans. Waarom deze mensen echter bloemen bij het Nationaal Monument moesten leggen, blijft voor mij een mysterie. Wellicht ben ik te conservatief maar dit vind ik simpelweg ongepast. Maar goed, zelfs mensen met het t-shirt ’We love the King of Pop hebben het recht hun emotie te uiten. Door zijn vroegtijdig overlijden is de man onsterfelijk geworden. Want zo gaat dat in de showbizz. Als je wilt dat mensen over honderd jaar nog steeds naar je muziek luisteren dan is het verstandig jezelf door je hoofd te schieten, een overdosis drugs of slaappillen in te nemen of je laten neerknallen door een fan.

Verhuizen

Afgelopen weekend had ik het voorrecht te mogen helpen bij een verhuizing van een familielid. Een mooi moment om bepaalde familieleden buiten de begrafenissfeer te spreken. Door de jaren heen heb ik een flink aantal verhuizingen meegemaakt. Om een voor nog onbekende reden word ik regelmatig gevraagd een dag of weekend op te offeren om iemand anders zijn troep naar een andere locatie te brengen. Wellicht wekt mijn lengte de illussie dat ik zware objecten kan verplaatsen of dat mijn schoenmaat synoniem staat voor een betere balans? Dit is namelijk niet het geval. Mijn lengte zorgt voor een zwakke rug en ik denk met enige zekerheid te kunnen stellen dat ik vaker wat op mijn tenen laat vallen dan mijn kleinere medemens.

Het is werkelijk ongelooflijk hoeveel spullen iemand in de loop van de jaren kan verzamelen. Naar mijn mening is een verhuizing dan ook de ideale gelegenheid om kritisch naar je verworven spullen te kijken. Gelukkig zijn veel mensen het met mij eens. We verschillen echter regelmatig over het moment. Het is mij namelijk een raadsel waarom mensen besluiten om aanvankelijk alle troep te verhuizen en op het nieuwe adres besluiten alsnog een kleine 20 a 30% bij het grof vuil te zetten. Bovendien begin ik een trend te ontdekken. Dergelijke beslissingen worden namelijk gemaakt door mensen die niet zijn belast met het nodige sjouw- en tilwerk. Deze beslissing heeft impact op de rest van de verhuizing aangezien er eigenlijk geen plek is voor de rommel. Vervolgens moet alle rommel naar, drie keer raden, de zolder.

Elke verhuizing verloopt ongeveer hetzelfde. In de veels te vroege ochtend verzamelen alle slachtoffers zich bij het inmiddels ‘lelijke’ huis. Omdat de meeste familieleden, niet geheel zonder reden, op enige afstand wonen, zijn er altijd laatkomers. Of hier opzet in het spel is laat ik buiten beschouwing. Geheel in de Nederlandse traditie drinken de mannen een kop koffie en de vrouwen een kopje thee met een enkel koekje. Een verhuizing kent zelfs kledingvoorschriften. Een verhuizing is wellicht de enige gelegenheid waar een man zich echt voor kleedt. Een bodywarmer met daaronder een paar kisten of stevige wandelschoenen behoren tot de standaard uitrusting. De mensen die gaan verhuizen hebben nooit het juiste gereedschap in huis en de communicatie betreffende de missende tangen en schroevendraaiers loopt altijd in de soep. Hierdoor moet een deel van het team alsnog naar de doe-het-zelf winkel.

De motivatie van het team begint, na ongeveer drie uur tillen en slepen, snel te zakken. Als de piano uit de verhuiswagen getild moet worden, grijpen vele hulpvaardige handen snel naar het krukje. Zware dozen en kasten zonder aangrijppunt blijven zo lang mogelijk in de hoek van de verhuiswagen staan. Het wordt een kunst zoveel mogelijk kleine dingen op jezelf te stapelen. Aan het eind van de dag is elke doos zwaar en elke trede van de trap een strijd. We hebben het er echter allemaal voor over omdat we van ze houden of omdat we ooit zelf nog moeten verhuizen.

Bijbels denken

Het is alweer enige tijd geleden dat ik een bijdrage heb geleverd aan mijn eigen site. De tijd vliegt en sleurt ons mee: het ogenblik waarop ik spreek is al weer voorbij (M. Boileau-Despreaux). De laatste paar weken heb ik echter weer een aantal zaken voorbij zien komen waar ik op wil reageren. Het lijkt namelijk niet goed te gaan met het religieuze instituut. Wellicht is het einde der tijden  nabij want zelfs Andries Knevel heeft openlijk toegegeven dat hij in de evolutieleer gelooft. Wellicht dat de huis aan huis brochure Evolutie of schepping van Creatie.info hem toch over de streep heeft getrokken.

Het begon allemaal met de Britse bisschop Richard Williamson. Deze man heeft een nogal vreemde mening betreffende de holocaust. ‘Het is geen kwestie van emotie of onderbuik, maar van gezond verstand: er is geen bewijs voor de gaskamers.’ ‘Ze noemen me een antisemiet, maar dat is niet juist. Het is gewoon een probleem van historische waarheid: er zijn geen bewijzen voor het bestaan van gaskamers. Ik ben niet de enige die dat zegt,’ aldus Williamson. Helaas heeft hij gelijk. In Iran beland je namelijk in de cel wanneer je beweert dat Joden, tijdens de Tweede Wereldoorlog, systematisch zijn vervolgd. In Teheran kun je elk weekend een lezing bezoeken waarin ‘bewezen’ wordt dat de holocaust nooit heeft plaatsgevonden en dat het een Joods complot is. Het wordt echter een ander verhaal wanneer een Britse bisschop de jodenvervolging ontkent. Voor ons gevoel is dit iets te dicht bij huis. De rol van de katholieke kerk in de Tweede Wereld oorlog is op zijn minst duister te noemen maar het instituut heeft hier, 40 jaar te laat en met pijn en moeite, zijn excuus voor aangeboden. Het feit dat de katholieke kerk dergelijke figuren in hun midden houdt, blijft naar mijn mening een smet op een toch al bebloed  bisschopskleed.

Gisteren las ik een nieuwsbericht op nu.nl dat er in Rio De Janeiro abortus was gepleegd bij een negenjarige Braziliaanse die zwanger was van een tweeling. Ze was verkracht door haar stiefvader. Nu ben ik sowieso pro-abortus maar ik kan me simpelweg niet voorstellen dat er in dit specifieke geval iemand is, die hier bezwaar maakt. De Braziliaanse autoriteiten verklaarden dat het leven van het kind in gevaar was. Om het verhaal nog schokkender te maken heeft de katholieke kerk een aanklacht tegen de moeder van het meisje ingediend wegens moord. ‘Het kind had de tweeling gewoon ter wereld moeten brengen’, stelde de advocaat van de duiv…kerk. Er wordt nu, met goedkeuring van het Vaticaan, door het Braziliaanse aartsbisdom strafrechtelijk geprocedeerd tegen de verantwoordelijken voor deze abortus, die zij blijkbaar sterker afkeurt dan een kinderverkrachting, wat logisch is omdat dit soort beroepsleugenaars, celibatair als ze zijn, elke buitenechtelijke vorm van seks als een zonde zien, waarbij ze geen moreel onderscheid maken tussen volwassen die kinderen verkrachten en volwassenen die ongetrouwd, maar uit eigen wil, met andere volwassenen naar bed gaan.

De kou in een politiek jasje

Het is in Nederland zo koud dat er voor het eerst in dertien jaar een nationale titelstrijd op natuurijs wordt gehouden. Het zal geen Nederlander ontgaan zijn dat het de laatste paar weken weer flink koud is. Schaatsers zullen ongetwijfeld blij zijn met deze omstandigheden maar ondanks het feit dat ik uitkijk naar een elfstedentocht ben ik niet blij met dit winter weer. Sinds de zeer strenge vorst vecht ik dagelijks tegen (of samen met) mijn auto tegen deze kou. Het krabben van de autoruiten is te overzien maar om dit te doen moet ik eerst mijn auto in. Dit is echter het grootste probleem want op de een of andere manier bevriezen mijn deuren elke dag. Dit betekent dat ik elke ochtend moet improviseren om op het werk te komen. Vanochtend was de trein (helaas) mijn enige optie.

Nederlanders houden van klagen. Wij klagen over het weer, voetbal, mensen die er anders uitzien en het openbaar vervoer. In een ver verleden ging ik dagelijks met de trein. Ik was in het bezit van een OV en de NS bracht van mij door heel Nederland. Dit deden ze nooit op tijd maar ik kwam er wel. Soms moest ik 6 keer overstappen in plaats van niet maar ik kwam er wel. Maar tijden veranderen en te laat komen op je werk is vervelender dan een college missen die je toch niet had voorbereid. Ondanks het feit dat een reis nooit vlekkeloos verliep, was ik niet ontevreden over de NS. Anno 2009 ben ik echter niet meer in het bezit van een OV en hierbij begint meteen mijn onvrede aangaande het openbaar vervoer. Als incidentele treinreiziger schrik ik me werkelijk een hoedje als ik naar de prijzen kijk. In eerste instantie dacht ik dat ik per ongeluk de optie eerste klas had ingedrukt. Na een snelle reset (ter ergernis van de lange rij bibberende mensen achter mij) kwam ik tot de conclusie dat ik geen fout in mijn keuze had gemaakt en dat de prijzen daadwerkelijk zo hoog liggen. Nu ben ik geen politicus, en ik moet bekennen dat ik geen enkel boek of onderzoek aangaande het oplossen van het fileprobleem heb gelezen. Maar de aanpak van minister Camiel Martinus Petrus Stephanus Eurlings lijkt mij echter contraproductief zolang de prijzen van het openbaar vervoer niet dalen. Op de site van het CBS staat dat 41% van de Nederlanders beweert de auto meer te laten staan als het openbaar vervoer goedkoper wordt. 41% is geen gegeven dat je kunt negeren en het CBS (Centraal Bureau voor de Statistiek) is geen Maurice de Hond.

De overheid wil het gebruik van het openbaar vervoer stimuleren maar doet niets aan het feit de NS elk jaar haar prijzen verhoogt. Ik snap dat het onderhoud van ons spoor een uitermate dure grap moet zijn. Het Nederlandse spoorwegnet is het op twee na drukste spoorwegnet ter wereld. In verhouding tot de bevolking (ongeveer 6,5 procent van de gehele bevolking reist iedere dag per trein) en de lengte van het spoor is het Nederlandse spoorwegnet zelfs het drukste ter wereld. Als de overheid de complete investering van het rekening rijden in het spoorwegnet had gepomd dan was het reizen met de trein wellicht financieel aantrekkelijker geweest. Nu ben ik met de auto, inclusief benzine en parkeergeld (zelfs in Amsterdam). goedkoper uit dan met de trein.

De kou heeft niet alleen greep op mijn autodeur maar tevens op de trein. Zo had mijn trein 10 minuten vertraging en waren er 2 van de 10 deuren bevroren. Ik kijk nu al uit naar de maand mei. Tegen die tijd werkt mijn auto weer als een trein. De belastingformulieren zijn op de post en de kachel kan weer uit. De tuin is weer van mij en niet van de winter, en de kerstdrukte is nog zeven maanden weg.

Genialiteit heeft een prijs

Als we om ons heen kijken zijn we omringt door het werk van genieën. Zonder deze mensen zouden veel zaken die we inmiddels voor lief nemen helemaal niet bestaan. Een genie is namelijk iemand die problemen oplost waarvan wij niet wisten dat we ze hadden. Iemand die met zijn bijzondere begaafdheid ver uitsteekt boven het gemiddelde. Een exacte grens aangeven tussen gemiddels, begaafd, hoogbegaafd en geniaal is natuurlijk een kwestie van persoonlijk oordeel maar over enkele individuen twijfelt niemand. Genieën zijn wellicht de enige onsterfelijken onder de mens. Een enkel geniaal idee verandert de manier waarop wij en alle generaties na ons naar het leven kijken. Een genie is het verstandelijk tekort van een eeuw, dat gecompenseerd wordt in één man.

 

In deze column wil ik het hebben over een aantal genieën. Er is namelijk een trend te ontdekken in het leven van dergelijke personen. Genialiteit heeft namelijk een prijs. Veel beroemde genieën leidden namelijk een leven vol ongemakken en ellende. De laatste woorden van de engelse schrijver en politicus  Bulwer Lytton (anno 1803) waren: Genialiteit en gekte zijn slechts een stap van elkaar verwijderd. Hieronder probeer ik met feiten aan te geven dat zijn uitspraak zo gek nog niet is en hoe hoog de prijs van genialiteit kan zijn.

 

Zoals gezegd betalen genieën vaak een hoge prijs voor hun buitengewone gave. Ze worden vaak gekweld door lichamelijke en/of geestelijke beperkingen. De geschiedenis toont aan dat veel genieën een lichamelijke gebrek hadden. Zo leed Beethoven aan slechthorendheid. Dit begon in 1801 en leidde uiteindelijk tot volledige doofheid. Homerus was blind, Theodore Roosevelt stotterde. Isaac Newton, Immanuel Kant en Thomas Carlyle hadden een totaal gebrek aan seksuele prikkels of waren impotent. Leonardo da Vinci  was neurotisch, wispelturig en had waarschijnlijk een polemisch karakter. Michelangelo had geestelijke gebreken en vertoonde tekenen van schizofrenie. Mozart stortte op zijn 35ste geestelijk en lichamelijk in elkaar en overleed.  Iedereen weet dat Vincent van Gogh geesteziek was. Karakter ontbreekt soms bij talent, maar is altijd de ziel van het genie

 

Sommige genieën waren ziekelijk perfectionistisch. Frederic Chopin herschreef en corrigeerde zijn partituren tot in den treure, waarna hij compleet uitgeput en depressief was. De grote schilder Francisco Goya werd op een moment geesteziek. Voornamelijk onstaan door obsessies en angsten. Charles Dickens hoorde personages die hij in zijn boeken beschreef hardop met hem spreken.

 

Gekte is soms verbonden met een hoge geestelijke ontwikkeling. In veel oude gemeenschappen werd gekte gezien als iets heiligs: bovenatuurlijk, dichtbij de goddelijkheid. Ze werden gezien als heiligen en vrienden van de goden. Socrates zei: onze belanrijkste zegeningen en uitvindingen bereiken ons via de waanzin.

Ons waardeoordeel aan de geschiedenis

Er zijn twee soorten mensen: degenen die geschiedenis maken en degenen die haar ondergaan. Wij zijn waarschijnlijk het soort mensen dat de geschiedenis ondergaat. In deze weblog wil ik het echter hebben over enkele individuen die de geschiedenis hebben gemaakt en hoe wij plebs daar een waardeoordeel aan hangen.

Veel mensen maken een duidelijk onderscheid tussen helden en demonen. Of dit onderscheid echter terecht is, blijft een mysterie. Vraag een paar klasgenoten of collegae naar hun mening aangaande de grootste crimineel uit de geschiedenis en meer dan 90% zegt zonder enige twijfel “Hitler!”. An sich natuurlijk geen vreemde beredenering. Geschiedenis is niet wat er gebeurd is, geschiedenis is wat de mensen zich herinneren. Hitler ligt vers in ons Nederlandse geheugen en opereerde in de achtertuin van onze ouders/grootouders. De grootste bevrijder (WOII) van Europa, Stalin wordt echter al minder snel veroordeeld. Dat het geen lievertje is, ontkent niemand maar zo slecht als Hitler is toch niemand?

Jozef Stalin is verantwoordelijk voor ”De Grote Zuivering’. De Grote Zuivering was een meedogenloze heksenjacht: voormalige oppositieleiders binnen de partij, staatshoofden, premiers en partijleiders van de deelrepublieken, geestelijken, intellectuelen, kunstenaars, trotskisten, zinovjevisten, rechtsen, maar ook gewone burgers werden het slachtoffer van Stalins ‘zuiveringen’. Bijna de halve legerleiding, waaronder de geniale maarschalk Toechatsjevski, werd terechtgesteld. De goelags zaten overvol. Stalin eigen woorden geven wellicht het best zijn manier van denken weer “Eén dode is een tragedie, een miljoen doden is een cijfer” Enige tijd geleden hield de staatsomroep Rossiya televisie een wedstrijd ‘Grootste Rus aller tijden’. Stalin kreeg 263.000 stemmen en eindigde op de 2e plaats. Ik vond het al schokkend dat Pim Fortuyn een paar jaar geleden werd uitgeroepen tot ‘De grootste Nederlander’ maar deze uitslag vind ik nog vele malen enger.

Tijdens het winkelen zag ik iemand die een t-shirt met daarop het gezicht van Mao droeg. Wat vele mensen echter niet weten is dat China’s grote roerganger Mao, verantwoordelijk is voor de dood van 40 miljoen mensen. Alleen deed Mao het niet altijd met opzet. Door zijn landbouwhervormingen (’De Grote Sprong voorwaarts’) zijn 30 miljoen mensen verhongerd: ’slechts’ 10 miljoen mensen zijn doelbewust vermoord. Nee, dan Hitler, die heeft 34 miljoen mensen om zeep laten brengen (waaronder 5 tot 6 miljoen). Alleen zaten onder die 35 miljoen slachtoffers van Hilter rond de 19 miljoen mensen die sneuvelden in het vuur van de Tweede Wereldoorlog. Als je die niet meerekent, is Stalin kampioen volkerenmoordenaar. Communisme is als een drankverbod: het is in theorie een redelijk idee, maar het zal nooit lukken.

De statistieken geven dus aan dat niet Hilter maar Mao & Stalin de grootste criminelen uit ons verleden zijn. De twinstige eeuw kent in totaal 24 conflicten waarin meer dan een half miljoen mensen het leven hebben gelaten. In totaal zijn er +/- 157.985.000 slachtoffers gevallen. Een getal waar geen enkel mens zich een voorstelling bij kan maken.

Als we echter dieper in ons verleden graven dan slaat de romantisering al snel toe (ook bij mij). Napoléon wordt voornamelijk gezien als de grondlegger van de moderne reglementeringsdrang van overheden. Een groot oorlogsstrateeg met een geniaal militair en strategisch inzicht. Dat hij tevens verantwoordelijk is voor de invoering van de slavernij in de Franse kolonieen is minder bekend. Bovendien was hij een tirannieke bezetter die geen mededogen had over zijn veroverde landen. Met verschrikkelijk veel moorden tot gevolg. Miljoenen lieten het leven of werden voor het leven getekend. Er zijn mensen die denken dat hij een held was maar in deze tijd zou hij simpelweg een oorlogsmisdadiger zijn. Hetzelfde gaat op voor Ceasar, Temüjin en Alexander de Grote. Het is niet de beperkte geschiedschrijving dat onze mening vertroebelt. Er zijn letterlijk honderden geschiedkunidge boeken te vinden over de acties van de hierboven genoemde individuen. Deze beschrijven hun gruweldaden en zieke gedachtegang in detail. Wellicht geneest de tijd onze wonden en maakt romantiek plaats voor realtiteit.

Antilliaanse bevolking in protest

Premier Jan Peter Balkenende en staatssecretaris van Koninkrijksrelaties Ank Bijleveld kregen bij hun aankomst op Curaçao geen warm welkom. Er was een groepje  demonstranten aanwezig die zich keerde tegen de groeiende invloed die Nederland op het eiland krijgt. Ze droegen jodensterren waar No in stond geschreven. Ook beschuldigen ze Nederland van herkolonisatie.

Het World Trade Center op Curaçao waar de Ronde Tafel Conferentie zou plaatsvinden, is gisteren ontruimd vanwege een bommelding. Tevens is er een doodsbedreiging geuit naar een premier. Het is niet duidelijk welke premier men hier mee bedoelt maar elke dwaas kan een gokje wagen. In totaal werden zes protestanten gearresteerd, onder wie twee Curaçaose politici.

Tijdens de zogenaamde Ronde Tafel Conferentie zijn afspraken gemaakt over de manier waarop de rechtspraak wordt geregeld in de nieuwe structuur van de Antillen. Curaçao en Sint Maarten worden in 2010 zelfstandige landen, de andere eilanden worden Nederlandse gemeenten. Daarnaast neemt Nederland de miljardenschuld van de eilanden over, en krijgt daarvoor inspraak in justitie en financiën. De Arubaanse Premier Oduber wilde alleen verder praten en hulp accepteren, als ook 130 miljoen (arubaanse) guldens aan schuld bij Nederland wordt weggestreept en de overige circa 180 miljoen (arubaanse) guldens wordt gestopt in een gezamenlijk investeringsfonds voor het eiland.

Er wordt in totaal 2,2 miljard euro per jaar voor dit stukje Nederland begroot. Dat is flink meer dan wordt begroot voor elke andere Nederlandse gemeente. De reden voor deze flinke begroting ligt voornameljik in ons eigen schuldgevoel. De Nederlandse staat blijft zich schuldig voelen over het slavenverleden en strooit maar met geld. Probleem is dat ze onafhankelijk willen zijn maar Nederland moet nog wel maandelijks miljoenen overmaken en de defensie regelen. Onafhankelijkheid komt echter met een prijs niet met een investering. Vrijheid is het kennen van je beperkingen. Van mij mogen ze het een paar jaar zelf proberen!

De knuffelfactor

Eigen schuld...?

Het toekennen van menselijke kenmerken: denken, voelen, bewustzijn, en motivering aan niet-menselijke wezens (antropomorfisme) doen we allemaal. Als voorbeeld: Als je vindt dat een boom je vriend is, dan is dit antropomorfisme. Zo ook als je denkt dat het weer samenspant om het op jou te laten regenen. Katten en honden zijn ook vaak de dupe van antropomorfisme: vaak trekken mensen honden kleertjes aan en zeggen bijvoorbeeld: mijn hond begrijpt alles wat ik zeg.

De meeste mensen vallen met goede bedoelingen maar uit ontwetendheid ten prooi aan antropomorfisme. Dit leidt er vaak toe dat dieren een leven moeten leiden dat niet overeen komt met de natuurlijke leefwijzen van het dier. Wij mensen houden er blijkbaar van om alle dieren om ons heen als een soort mensjes te beschouwen en ze als zodanig te behandelen.

Dergelijke antropomorfische emoties worden sterker naarmate de knuffelfactor van het niet menselijke wezen stijgt. Zo is het doodslaan van vlinder zielig, iets wat je simpelweg niet doet! Het doodslaan van een mug zien veel mensen echter als rechtvaardig. Een Jack Russell met een roze jasje is schattig maar ik ben nog nooit een terrarium tegen het lijf gelopen waarin modebewuste Gecko’s tegen het raam kleven. Een Bosmuis in het houthok is schattig maar voor de Bruine Rat wordt zo snel mogelijk gif gestrooid. Dat die schattige Bosmuis hier ook aan sterft is bijzaak. Frans schrijver en filosoof Voltaire beschrijft antropomorfische gevoelens wellicht het best: “Liever door één mooie leeuw opgegeten dan door duizend ratten”.

Het Wereld Natuur Fonds is zich er volledig van bewust dat de mens de hierboven beschreven knuffelfactor maar moeilijk kan onderdrukken. De website van het Wereld Natuur Fonds staat dan ook vol met wollige Panda’s, schattige baby Olifantjes, jonge mensapen met grote ogen en slapende Tijgertjes. Er wordt echter maar weinig aandacht gegeven aan de Knoflookpad, Blauwzwarte houtbij, Grote modderkruiper of de Brandts vleermuis. Die zul je nooit in een Giro 555 campagne tegenkomen. Want als je ’s avonds op de bank zit dan is het beeld van een ‘enge’ Blauwzwarte houtbij minder romantisch dan die lieve Panda die op zijn dikke gat een bamboe stok naar binnen werkt.

De Panda is het symbool van het Wereld Natuur Fonds. Panda’s hebben met hun stompe kop met de door de zwarte vlekken groter lijkende ogen en hun zwartwitte vacht een uiterlijk dat sterk aan menselijke emoties appelleert. Ondanks het feit dat het dieet van deze beer zich limiteert tot bamboe behoort het taxomisch gezien tot de orde van de roofdieren (carnivora). Panda’s zijn dan ook niet geheel ongevaarlijk. Het uitsterven van een soort is vaak een droevig verhaal maar de Panda vraagt erom.

Reden 1: Welke carnivoor eet er in hemelsnaam bamboe? Voor de Panda is het moeilijk om de plantaardige cellen af te breken, waardoor het 9 tot 14 kg aan bamboe moet eten Hij doet daar ongeveer 10 tot 12 uur per dag over. (De Bruine beer heeft voldoende aan een Konijn per 2 dagen). Klinkt niet erg effectief.
Reden 2: Reuzenpanda’s leven het grootste deel van het jaar alleen. In de paartijd zoeken ze elkaar op. Het vrouwtje heeft een draagtijd van vijf maanden waarna er een jong van slechts 85-150 gram wordt gebaard. Tevens is er meestal maar één jong. Ze zoogt haar jong een halfjaar en blijft bij hem tot hij drie jaar oud is. Dat betekent dat een Panda in haar leven maximaal 3 jongen op de wereld kan zetten. Gezien het feit dat het sterftecijfer van Panda’s in het eerste jaar boven de 60% ligt, vraag ik me niet af waarom het dier (naast menselijke factoren) uitsterft.

De soort wordt momenteel kunstmatig in leven gehouden, dit komt neer op gecontroleerd uitsterven. Ik geef de Panda niet langer dan 50 jaar in het wild en daarna wellicht nog 60 jaar in gevangenschap. Een schattig uiterlijk zorgt wellicht voor meer steun uit een onverwachte hoek maar het zorgt er niet voor dat evolutie de soort in haalt.

Een terugblik op 2008

Het is alweer 2 december. De tijd vliegt en sleurt ons mee. Sinterklaas is volop in de media en de Kerstman staat te poppelen om ons land binnen te vliegen. Aangezien ik gemiddeld 8,5 uur per dag op kantoor zit, zie ik weinig daglicht. In de ochtend fiets ik in het schemer naar het werk en laat in middag fiets ik in het donker terug. Iedereen wordt bleker en mijn moeder blijft aandringen op vitame D tabletten. Ik neem het haar niet kwalijk. Ze heeft immers het beste voor met haar zoon. De meeste mensen weten namelijk niet dat de vitamine D uit zonlicht heel anders wordt aangemaakt dan in al die syntetische varianten. Ik wijk echter weer van mijn titel af want ik wil terugkijken op het jaar 2008.

2008 is een lang jaar, 366 dagen aangezien het een schrikkeljaar is. Het is een jaar met veel beweging. Zo roept Kosovo eenzijdig de onafhankelijkheid uit van Servië en wordt Fidel Castro, na 49 jaar, opgevolgd door zijn broer Raul Castro als leider van Cuba. In augustus verlopen de Olympische Zomerspelen in Peking (China) erg rustig. Dit in tegenstelling tot de maanden/weken voor de spelen. In de gehele wereld laten betogers en demonstranten van zich horen. De pro-Tibet beweging krijgt een ongezonde dosis aandacht en veel burgers lijken de pro-Tibet beweging blindelings te volgen. Tibet was een onafhankelijk land, met een theocratische regering. Sinds 1950 wordt het gebied tot het land China gerekend. Met steun van Hollywood wordt ons op een romantische manier wijsgemaakt dat Tibet veel slechter af is met de Chinezen. Een kleine duik in geschiedenis leert ons echter anders (ga op zoek!).

Op 27 maart 2008 wordt de anti-Koranfilm Fitna van de politicus Geert Wilders op internet gepubliceerd. De ‘film’ duurt slechts zestien minuten en brengt weinig nieuws. De film wordt binnen drie uur echter drie miljoen keer bekeken maar (op enkele uitzonderingen daar gelaten) blijven extreme reacties uit. Fitna is naar mijn mening geen belediging en zelfs geen provocatie jegens moslims. Het is een film die feiten beschrijft die niemand onbekend in de oren moet klinken. Maar elke dwaas weet dat deze feiten niet representatief zijn voor de circa 1 miljard islamieten (20% van de wereldbevolking) op deze wereld.

2008 is ook het jaar waarin twee invloedrijke landen een machtswisseling ondervinden. De Russen verkiezen een opvolger voor Vladimir Poetin. De gedoodverfde kandidaat Dmitri Medvedev wint met 70% van de stemmen. Volgens waarnemers van de Raad van Europa zijn de presidentsverkiezingen niet vrij verlopen. Poetin is inmiddels premier maar zijn rol is voor velen bedekt met een dikke laag mist. Medvedev, zo blijkt op 9 augustus 2008, is geen doetje. Er breekt een oorlog uit tussen Rusland en Georgie, de inzet is Zuid-Ossetie. Rusland laat er geen gras over groeien en houdt weken lang troepen in Georgie.

De andere machtswisseling vond plaats in de enige supermacht die we in 2008 nog kennen en een van mijn favoriete landen. Na een uitmuntende campagne en het geluk dat het verschrikkelijk slecht met de economie gaat wint op 4 november Barack Obama de presidentsverkiezingen in de VS. Raciale verschillen hebben het land in het nabije verleden letterlijk in tweeen verscheurd en toch laat de VS opnieuw zien dat ze het land zijn met de onbeperkte mogelijkheden. Ik heb mijn twijfels of Obama de klus gaat klaren. Of hij daadwerkelijk geschikter is dan McGain moet ook nog blijken maar de symbolische waarde van de deze keuze is niet uit te drukken in aandelen, beurswaarde of dollars maar alleen in hoop. Maar in tijden van economische recessie en een kredietcrisis is hoop wellicht het beste medicijn. Ik hoop echter de VS binnen enkele jaren weer volledig hersteld is. Ik houd van Amerika. Het is het enige deel van de wereld dat niet geamerikaniseerd is.

2008 was, op enkele gebeurtenissen uitgezonderd, geen bijzonder jaar. Azie en de VS werden weer getroffen door verschillende natuurrampen. Afrika heeft miljoenen inwoners verloren aan aids, een tekort aan voedsel en geweld. Europa is nog steeds te bang om gezamelijk echte beslissingen te nemen. De kredietkrisis wordt opgelost met geld dat niet bestaat en Osama Bin Laden is nog steeds niet gevonden.

Gelukkig zijn er in 2008 ook dingen gebeurd waar we om gelachen hebben. Belgie denkt namelijk een stabiele regering te hebben. Radovan Karadzic werkte hij als alternatief genezer in een privekliniek in Nieuw-Belgrado. Nederland wil opnieuw een gooi doen naar het Songfestival. De bank Fortis wordt voor een deel genationaliseerd door Nederland en Femke Halsema denkt klaar te zijn om te regeren.

Ik ben klaar voor 2009, opnieuw zonder goede voornemes!

Monopolie op waarheid

Er wordt mij vaak gevraagd waarom ik zo vaak over geloofsonderwerpen praat. “Laat mensen toch lekker geloven wat ze willen” blijkt een terugkerend thema. De werkelijke reden is een heel andere: ik ben van mening dat het geloof in het bovennatuurlijke de mensheid meer kwaad dan goed heeft gedaan; ik denk niet dat het nodig is te wijzen op het vele leed en onrecht dat is en wordt veroorzaakt met een bepaalde bovennatuurlijke overtuiging hoog in het vaandel.

De schadelijke gevolgen van “geloven” zijn nu eenmaal onontkoombaar: wanneer mensen gehersenspoeld worden of zichzelf hersenspoelen met de overtuiging dat hun bovennatuurlijke geloof de waarheid is, is het logisch dat ze menen in hun recht te staan als ze niet-gelovers op het “rechte pad”, hun pad, willen brengen; als het niet goedschiks gaat dan desnoods kwaadschiks. Deze houding is te vangen onder de noemer “een monopolie op de waarheid (denken te) hebben”.

Of je nu een gematigde gelovige bent of een fundamentalist, als je werkelijk gelooft in een onbewijsbaar fenomeen of verhaal kan het niet anders dan dat je denkt dat mensen die het niet geloven op een bepaalde manier minderwaardig zijn: je hebt een waarheid ontdekt die de ongelovige niet wil erkennen, hij is “verloren”, weet niet beter, ontdekt nog wel dat hij het mis heeft… Je kan nog proberen hem te “redden”, te onderwijzen, te helpen. En als dat allemaal niet lukt concludeer je dat je te maken hebt met een star, kortzichtig, ongevoelige persoon; “een robot-mens”.

Veel gelovigen schermen in discussies vaak met termen als “open staan voor” en “respect hebben voor”. Als ik me als ongelovige in een moskee zou bevinden zou ik me vanzelfsprekend houden aan de regels die daar gelden uit respect voor de omgeving waarin ik me bevind en de mensen die me omringen. Als ik echter zou besluiten in de privacy van mijn eigen huis een spotprent te tekenen van de profeet Mohammed en het te publiceren op dit blog staat me dat geheel vrij: ik hoef niet te buigen voor regels en taboes die niet op mij van toepassing zijn en wettelijk zijn toegestaan in het publieke domein. Dit concept schijnt moeilijk te bevatten te zijn voor gelovigen en dat is ergens wel logisch: ze denken immers een monopolie op de waarheid te hebben en aan de regels van die waarheid mag niet getoornd worden, zeker niet door minderwaardige mensen die die waarheid niet erkennen!

Een dergelijk voorbeeld kan ook doorgevoerd worden naar gelovigen die een paranormaal fenomeen aanhangen of accepteren zonder sluitend bewijs. Als ik met degelijke kennis van mentalistische technieken  meen een medium te betrappen op het gebruiken van trucs kan ik niet anders dan concluderen dat hij/zij hoogstwaarschijnlijk de boel oplicht en dus een “oplichter” is. Dat is geen gebrek aan respect mijnerzijds maar een conclusie gebaseerd op observaties. Als ik een show van een medium zou bijwonen zou ik die conclusie niet hardop uitspreken, uit respect voor anderen die zijn gekomen om een leuke of spirituele avond te beleven. Op mijn blog geldt een dergelijk taboe vanzelfsprekend niet en kan ik schrijven wat ik wil wellicht ben je het niet eens met het geschrevene: ik kan in die situatie je alleen maar aanmoedigen mij dit te laten  weten in een reactie met liefst goede onderbouwde argumenten. Kom echter niet aan met het respect-verhaal, ik zie in de meeste gevallen de relevantie er namelijk niet van in. Ik beweer namelijk niet dat er niets tussen hemel & aarde is maar dat we op dit moment weinig met zekerheid kunnen beweren.

Ik ben vaak bij mezelf te rade gegaan of ik ergens een monopolie op de waarheid denk te hebben en ik heb gelukkig zelden een dergelijke houding kunnen ontdekken. Mijn werkelijkheid en waarheden kunnen elke dag bijgesteld worden; zolang ik consequent blijf in mijn methodes van onderzoeken en verwerken van mij gepresenteerde nieuwe informatie is er altijd de mogelijkheid voor verandering van mijn standpunten. Ik denk dat de discussie een stuk interessanter zouden worden als het zou lukken eventuele monopolies op de waarheid volledig los te laten, al was het maar voor de duur van een discussie!