Emancipatie & haargroei

Jaren van emancipatie hebben, in onze westerse wereld, voor mannen en vrouwen over het algemeen een gelijke positie gecreëerd. De emancipatiebeweging heeft heel wat oude ketens verbroken, maar ze heeft ook een aantal nieuwe gesmeed. Vrouwen worden tegenwoordig op veel terreinen op dezelfde manier behandeld als mannen, bijvoorbeeld op het gebied van opleiding, salaris, eigendom, recht op werk en inkomen, kiesrecht. Maar zolang het begrip ‘werkende vrouw’ nog een begrip is, is volledige emancipatie naar mijn mening nog ver weg.

Gelukkig is het fenomeen, feminisme enigszins afgestorven. Natuurlijk blijven er altijd fanatieke amazones die blijven strijden om de kleinste verschillen de wereld uit te helpen. In de Verenigde Staten is er zelfs een groep feministen die strijdt tegen het woord ‘history’, je bedenkt het niet. Emancipatie is voor deze vrouwen pas bereikt als de tweede auto even groot is als de eerste.

Mannen hebben echter nog een evolutionaire troef in handen, een duister gebied waar de tentakels van het feminisme niet reiken. Een geboorterecht wat de mannelijkheid versterkt, de baardgroei. Aan het dragen van een baard of een vorm ervan is in de loop der geschiedenis vaak een min of meer belangrijke sociaal-culturele betekenis gegeven. Soms werd het afscheren van de baard door religieuze leiders als indruisend tegen het geloof bestempeld (of zelfs ‘heiligschennis’) en in dat verband is het ook begrijpelijk dat het afscheren van de baarden van een onderworpen vijand soms gebruikt werd om deze extra te vernederen. Natuurlijk zijn er in het verleden mannen geweest die het geboorterecht hebben misbruikt. In de late Middeleeuwen raakte het dragen van een baard in onbruik en waren het vooral rechtsgeleerden en oude mannen die nog baarden droegen. Vele van deze rechtsgeleerden hebben tijdens het spreken van recht een beroep gedaan op hun grijze baard, in plaats van Vrouwe Justitia. Over het algemeen staat een baard symbool voor wijsheid en wordt het geassocieerd met mannelijkheid en kracht. Maar waarom is het dat er vandaag de dag zo weinig mannen zijn met een baard? Eerlijk is eerlijk, niet iedereen is geschikt voor een baard. Chinezen moeten het doen met slechts enkele lange haren en veel Indiaanse volken hebben überhaupt geen baardgroei. Dat zo weinig Italianen een baard dragen, danken wij aan de spaghetti en Islamieten hebben al snel de schijn tegen. Dat er zo weinig Nederlanders een baard dragen heeft wellicht toch te maken met de tentakels van de emancipatie. Het overgrote deel van de vrouwen heeft namelijk geen enkel probleem met een baard maar bij het verlaten van de bioscoop zien ze liever keurig geschoren mannen. Geëmancipeerde vrouwen zien liever een keurig geschoren kaaklijn. Een baard zou immers een flinke onderkin kunnen verbergen. En een flinke onderkin is natuurlijk een aardige indicatie voor de algemene gesteldheid van de rest van het lichaam. Baardliefhebbers van jonge leeftijd kunnen weinig anders dan wachten. Er zit namelijk een minimale leeftijd aan het dragen van een baard. Maar proberen doen mannen het allemaal. Sommigen een snor, ringbaard of kabouterbaard anderen een sik of stoppelbaard want een man zonder baard is als een vrouw met.

Nostalgie

Tijd is geduldig en nostalgie is een instrument van ouderen om te verlangen naar de goede oude tijd, waarin niets te lachen viel. Tenminste, zo heb ik er jarenlang over gedacht. Anno 2008 moet ik echter bekennen dat ik al enkele maanden van mening ben veranderd. Met de geruststellende wetenschap dat het in realiteit nooit vreselijker kan worden dan het vroeger was, wil ik mij voor het eerst in 26 jaar op het gladde ijs van het ouderdom begeven.

Ik ben in hetzelfde jaar geboren als de smiley, 1982 (je bedenkt het niet) en dat betekend dat ik de tijd van Telekids en Punica bewust heb meegemaakt. Telekids was geweldig om heel veel verschillende redenen maar het grootste voordeel was dat je eindelijk de televisie helemaal voor jezelf had. De show werd namelijk uitgezonden in een tijd dat je ouders nog konden uitslapen. Carlo en Irene presenteren nog steeds het programma Telekids maar het heet nu Live and Cooking en de doelgroep is wat ouder geworden, de show an sich is precies hetzelfde gebleven.

Maar om nog even terug te komen op nostalgie, ik kan me ontzettend ergeren aan de tekenfilms die de kids van tegenwoordig voor de kiezen krijgt. Het ziet er naar mijn weten niet alleen stukken slechter uit maar alles is ook nog eens nagesynchroniseerd in het Nederlands. Het feit dat ik op jonge leeftijd de Engels taal al redelijk onder de knie had, heeft vooral te maken met de Engelstalige tekenfilms van toen. Ze werden uitgezonden in de originele taal (Engels) met Nederlandse ondertiteling. Veel mensen hebben het over de slechte invloed van tekenfilms op de jeugd maar als je Optimus Prime op jonge leeftijd al moeiteloos kunt verstaan dan kunnen ze je de eerste jaren op school niet veel meer bijleren. In mijn jeugd hadden we helden en stoere verhalen: Transformers, G.I. Joe, Thundercats en natuurlijk He-man Masters of the Universe. De kinderen van tegenwoordig moeten het doen met een infantiele spons en Kabouter Plop. Pure misleiding want Kabouter Plop is natuurlijk helemaal geen echte kabouter. Kabouter Plop is de schuilnaam van Walter de Donder. Een redelijk normale man die er in België alleen erg vreemde politieke ambities op na houdt. David de Kabouter, dat is tenminste een echte kabouter. Hij woont onder de grond, accepteert dat kaboutervrouwtjes mollig zijn, vecht tegen gevaarlijke trollen en rijdt op Swift de vos. David de Kabouter is, hoe vreemd het ook mag klinken, een schoolvoorbeeld van kindertelevisie.

Toen ik 10 was dacht ik altijd dat de toekomst mij veel meer betere televisie zou opleveren. Vooral omdat ik later op kon blijven en zelf keuzes kon maken maar onder ons gezegd: ook de toekomst was vroeger beter.

Onweersproken is terug!

In het inmiddels verre verleden ben ik ooit een blog begonnen. Op een gegeven moment heb ik deze site bewust uit de lucht gehaald omdat er ontzettend veel spam reacties werden geplaatst. De intentie achter Onweersproken was om er wekelijks een bericht of column te plaatsen. Dit lukte na enige tijd echter niet meer. Bij de reincarnatie van Onweersproken ga ik met exact dezelfde illusie beginnen. Elke week een bericht/column moet te realiseren zijn.