Antilliaanse bevolking in protest

Premier Jan Peter Balkenende en staatssecretaris van Koninkrijksrelaties Ank Bijleveld kregen bij hun aankomst op Curaçao geen warm welkom. Er was een groepje  demonstranten aanwezig die zich keerde tegen de groeiende invloed die Nederland op het eiland krijgt. Ze droegen jodensterren waar No in stond geschreven. Ook beschuldigen ze Nederland van herkolonisatie.

Het World Trade Center op Curaçao waar de Ronde Tafel Conferentie zou plaatsvinden, is gisteren ontruimd vanwege een bommelding. Tevens is er een doodsbedreiging geuit naar een premier. Het is niet duidelijk welke premier men hier mee bedoelt maar elke dwaas kan een gokje wagen. In totaal werden zes protestanten gearresteerd, onder wie twee Curaçaose politici.

Tijdens de zogenaamde Ronde Tafel Conferentie zijn afspraken gemaakt over de manier waarop de rechtspraak wordt geregeld in de nieuwe structuur van de Antillen. Curaçao en Sint Maarten worden in 2010 zelfstandige landen, de andere eilanden worden Nederlandse gemeenten. Daarnaast neemt Nederland de miljardenschuld van de eilanden over, en krijgt daarvoor inspraak in justitie en financiën. De Arubaanse Premier Oduber wilde alleen verder praten en hulp accepteren, als ook 130 miljoen (arubaanse) guldens aan schuld bij Nederland wordt weggestreept en de overige circa 180 miljoen (arubaanse) guldens wordt gestopt in een gezamenlijk investeringsfonds voor het eiland.

Er wordt in totaal 2,2 miljard euro per jaar voor dit stukje Nederland begroot. Dat is flink meer dan wordt begroot voor elke andere Nederlandse gemeente. De reden voor deze flinke begroting ligt voornameljik in ons eigen schuldgevoel. De Nederlandse staat blijft zich schuldig voelen over het slavenverleden en strooit maar met geld. Probleem is dat ze onafhankelijk willen zijn maar Nederland moet nog wel maandelijks miljoenen overmaken en de defensie regelen. Onafhankelijkheid komt echter met een prijs niet met een investering. Vrijheid is het kennen van je beperkingen. Van mij mogen ze het een paar jaar zelf proberen!

De knuffelfactor

Eigen schuld...?

Het toekennen van menselijke kenmerken: denken, voelen, bewustzijn, en motivering aan niet-menselijke wezens (antropomorfisme) doen we allemaal. Als voorbeeld: Als je vindt dat een boom je vriend is, dan is dit antropomorfisme. Zo ook als je denkt dat het weer samenspant om het op jou te laten regenen. Katten en honden zijn ook vaak de dupe van antropomorfisme: vaak trekken mensen honden kleertjes aan en zeggen bijvoorbeeld: mijn hond begrijpt alles wat ik zeg.

De meeste mensen vallen met goede bedoelingen maar uit ontwetendheid ten prooi aan antropomorfisme. Dit leidt er vaak toe dat dieren een leven moeten leiden dat niet overeen komt met de natuurlijke leefwijzen van het dier. Wij mensen houden er blijkbaar van om alle dieren om ons heen als een soort mensjes te beschouwen en ze als zodanig te behandelen.

Dergelijke antropomorfische emoties worden sterker naarmate de knuffelfactor van het niet menselijke wezen stijgt. Zo is het doodslaan van vlinder zielig, iets wat je simpelweg niet doet! Het doodslaan van een mug zien veel mensen echter als rechtvaardig. Een Jack Russell met een roze jasje is schattig maar ik ben nog nooit een terrarium tegen het lijf gelopen waarin modebewuste Gecko’s tegen het raam kleven. Een Bosmuis in het houthok is schattig maar voor de Bruine Rat wordt zo snel mogelijk gif gestrooid. Dat die schattige Bosmuis hier ook aan sterft is bijzaak. Frans schrijver en filosoof Voltaire beschrijft antropomorfische gevoelens wellicht het best: “Liever door één mooie leeuw opgegeten dan door duizend ratten”.

Het Wereld Natuur Fonds is zich er volledig van bewust dat de mens de hierboven beschreven knuffelfactor maar moeilijk kan onderdrukken. De website van het Wereld Natuur Fonds staat dan ook vol met wollige Panda’s, schattige baby Olifantjes, jonge mensapen met grote ogen en slapende Tijgertjes. Er wordt echter maar weinig aandacht gegeven aan de Knoflookpad, Blauwzwarte houtbij, Grote modderkruiper of de Brandts vleermuis. Die zul je nooit in een Giro 555 campagne tegenkomen. Want als je ’s avonds op de bank zit dan is het beeld van een ‘enge’ Blauwzwarte houtbij minder romantisch dan die lieve Panda die op zijn dikke gat een bamboe stok naar binnen werkt.

De Panda is het symbool van het Wereld Natuur Fonds. Panda’s hebben met hun stompe kop met de door de zwarte vlekken groter lijkende ogen en hun zwartwitte vacht een uiterlijk dat sterk aan menselijke emoties appelleert. Ondanks het feit dat het dieet van deze beer zich limiteert tot bamboe behoort het taxomisch gezien tot de orde van de roofdieren (carnivora). Panda’s zijn dan ook niet geheel ongevaarlijk. Het uitsterven van een soort is vaak een droevig verhaal maar de Panda vraagt erom.

Reden 1: Welke carnivoor eet er in hemelsnaam bamboe? Voor de Panda is het moeilijk om de plantaardige cellen af te breken, waardoor het 9 tot 14 kg aan bamboe moet eten Hij doet daar ongeveer 10 tot 12 uur per dag over. (De Bruine beer heeft voldoende aan een Konijn per 2 dagen). Klinkt niet erg effectief.
Reden 2: Reuzenpanda’s leven het grootste deel van het jaar alleen. In de paartijd zoeken ze elkaar op. Het vrouwtje heeft een draagtijd van vijf maanden waarna er een jong van slechts 85-150 gram wordt gebaard. Tevens is er meestal maar één jong. Ze zoogt haar jong een halfjaar en blijft bij hem tot hij drie jaar oud is. Dat betekent dat een Panda in haar leven maximaal 3 jongen op de wereld kan zetten. Gezien het feit dat het sterftecijfer van Panda’s in het eerste jaar boven de 60% ligt, vraag ik me niet af waarom het dier (naast menselijke factoren) uitsterft.

De soort wordt momenteel kunstmatig in leven gehouden, dit komt neer op gecontroleerd uitsterven. Ik geef de Panda niet langer dan 50 jaar in het wild en daarna wellicht nog 60 jaar in gevangenschap. Een schattig uiterlijk zorgt wellicht voor meer steun uit een onverwachte hoek maar het zorgt er niet voor dat evolutie de soort in haalt.

Een terugblik op 2008

Het is alweer 2 december. De tijd vliegt en sleurt ons mee. Sinterklaas is volop in de media en de Kerstman staat te poppelen om ons land binnen te vliegen. Aangezien ik gemiddeld 8,5 uur per dag op kantoor zit, zie ik weinig daglicht. In de ochtend fiets ik in het schemer naar het werk en laat in middag fiets ik in het donker terug. Iedereen wordt bleker en mijn moeder blijft aandringen op vitame D tabletten. Ik neem het haar niet kwalijk. Ze heeft immers het beste voor met haar zoon. De meeste mensen weten namelijk niet dat de vitamine D uit zonlicht heel anders wordt aangemaakt dan in al die syntetische varianten. Ik wijk echter weer van mijn titel af want ik wil terugkijken op het jaar 2008.

2008 is een lang jaar, 366 dagen aangezien het een schrikkeljaar is. Het is een jaar met veel beweging. Zo roept Kosovo eenzijdig de onafhankelijkheid uit van Servië en wordt Fidel Castro, na 49 jaar, opgevolgd door zijn broer Raul Castro als leider van Cuba. In augustus verlopen de Olympische Zomerspelen in Peking (China) erg rustig. Dit in tegenstelling tot de maanden/weken voor de spelen. In de gehele wereld laten betogers en demonstranten van zich horen. De pro-Tibet beweging krijgt een ongezonde dosis aandacht en veel burgers lijken de pro-Tibet beweging blindelings te volgen. Tibet was een onafhankelijk land, met een theocratische regering. Sinds 1950 wordt het gebied tot het land China gerekend. Met steun van Hollywood wordt ons op een romantische manier wijsgemaakt dat Tibet veel slechter af is met de Chinezen. Een kleine duik in geschiedenis leert ons echter anders (ga op zoek!).

Op 27 maart 2008 wordt de anti-Koranfilm Fitna van de politicus Geert Wilders op internet gepubliceerd. De ‘film’ duurt slechts zestien minuten en brengt weinig nieuws. De film wordt binnen drie uur echter drie miljoen keer bekeken maar (op enkele uitzonderingen daar gelaten) blijven extreme reacties uit. Fitna is naar mijn mening geen belediging en zelfs geen provocatie jegens moslims. Het is een film die feiten beschrijft die niemand onbekend in de oren moet klinken. Maar elke dwaas weet dat deze feiten niet representatief zijn voor de circa 1 miljard islamieten (20% van de wereldbevolking) op deze wereld.

2008 is ook het jaar waarin twee invloedrijke landen een machtswisseling ondervinden. De Russen verkiezen een opvolger voor Vladimir Poetin. De gedoodverfde kandidaat Dmitri Medvedev wint met 70% van de stemmen. Volgens waarnemers van de Raad van Europa zijn de presidentsverkiezingen niet vrij verlopen. Poetin is inmiddels premier maar zijn rol is voor velen bedekt met een dikke laag mist. Medvedev, zo blijkt op 9 augustus 2008, is geen doetje. Er breekt een oorlog uit tussen Rusland en Georgie, de inzet is Zuid-Ossetie. Rusland laat er geen gras over groeien en houdt weken lang troepen in Georgie.

De andere machtswisseling vond plaats in de enige supermacht die we in 2008 nog kennen en een van mijn favoriete landen. Na een uitmuntende campagne en het geluk dat het verschrikkelijk slecht met de economie gaat wint op 4 november Barack Obama de presidentsverkiezingen in de VS. Raciale verschillen hebben het land in het nabije verleden letterlijk in tweeen verscheurd en toch laat de VS opnieuw zien dat ze het land zijn met de onbeperkte mogelijkheden. Ik heb mijn twijfels of Obama de klus gaat klaren. Of hij daadwerkelijk geschikter is dan McGain moet ook nog blijken maar de symbolische waarde van de deze keuze is niet uit te drukken in aandelen, beurswaarde of dollars maar alleen in hoop. Maar in tijden van economische recessie en een kredietcrisis is hoop wellicht het beste medicijn. Ik hoop echter de VS binnen enkele jaren weer volledig hersteld is. Ik houd van Amerika. Het is het enige deel van de wereld dat niet geamerikaniseerd is.

2008 was, op enkele gebeurtenissen uitgezonderd, geen bijzonder jaar. Azie en de VS werden weer getroffen door verschillende natuurrampen. Afrika heeft miljoenen inwoners verloren aan aids, een tekort aan voedsel en geweld. Europa is nog steeds te bang om gezamelijk echte beslissingen te nemen. De kredietkrisis wordt opgelost met geld dat niet bestaat en Osama Bin Laden is nog steeds niet gevonden.

Gelukkig zijn er in 2008 ook dingen gebeurd waar we om gelachen hebben. Belgie denkt namelijk een stabiele regering te hebben. Radovan Karadzic werkte hij als alternatief genezer in een privekliniek in Nieuw-Belgrado. Nederland wil opnieuw een gooi doen naar het Songfestival. De bank Fortis wordt voor een deel genationaliseerd door Nederland en Femke Halsema denkt klaar te zijn om te regeren.

Ik ben klaar voor 2009, opnieuw zonder goede voornemes!

Monopolie op waarheid

Er wordt mij vaak gevraagd waarom ik zo vaak over geloofsonderwerpen praat. “Laat mensen toch lekker geloven wat ze willen” blijkt een terugkerend thema. De werkelijke reden is een heel andere: ik ben van mening dat het geloof in het bovennatuurlijke de mensheid meer kwaad dan goed heeft gedaan; ik denk niet dat het nodig is te wijzen op het vele leed en onrecht dat is en wordt veroorzaakt met een bepaalde bovennatuurlijke overtuiging hoog in het vaandel.

De schadelijke gevolgen van “geloven” zijn nu eenmaal onontkoombaar: wanneer mensen gehersenspoeld worden of zichzelf hersenspoelen met de overtuiging dat hun bovennatuurlijke geloof de waarheid is, is het logisch dat ze menen in hun recht te staan als ze niet-gelovers op het “rechte pad”, hun pad, willen brengen; als het niet goedschiks gaat dan desnoods kwaadschiks. Deze houding is te vangen onder de noemer “een monopolie op de waarheid (denken te) hebben”.

Of je nu een gematigde gelovige bent of een fundamentalist, als je werkelijk gelooft in een onbewijsbaar fenomeen of verhaal kan het niet anders dan dat je denkt dat mensen die het niet geloven op een bepaalde manier minderwaardig zijn: je hebt een waarheid ontdekt die de ongelovige niet wil erkennen, hij is “verloren”, weet niet beter, ontdekt nog wel dat hij het mis heeft… Je kan nog proberen hem te “redden”, te onderwijzen, te helpen. En als dat allemaal niet lukt concludeer je dat je te maken hebt met een star, kortzichtig, ongevoelige persoon; “een robot-mens”.

Veel gelovigen schermen in discussies vaak met termen als “open staan voor” en “respect hebben voor”. Als ik me als ongelovige in een moskee zou bevinden zou ik me vanzelfsprekend houden aan de regels die daar gelden uit respect voor de omgeving waarin ik me bevind en de mensen die me omringen. Als ik echter zou besluiten in de privacy van mijn eigen huis een spotprent te tekenen van de profeet Mohammed en het te publiceren op dit blog staat me dat geheel vrij: ik hoef niet te buigen voor regels en taboes die niet op mij van toepassing zijn en wettelijk zijn toegestaan in het publieke domein. Dit concept schijnt moeilijk te bevatten te zijn voor gelovigen en dat is ergens wel logisch: ze denken immers een monopolie op de waarheid te hebben en aan de regels van die waarheid mag niet getoornd worden, zeker niet door minderwaardige mensen die die waarheid niet erkennen!

Een dergelijk voorbeeld kan ook doorgevoerd worden naar gelovigen die een paranormaal fenomeen aanhangen of accepteren zonder sluitend bewijs. Als ik met degelijke kennis van mentalistische technieken  meen een medium te betrappen op het gebruiken van trucs kan ik niet anders dan concluderen dat hij/zij hoogstwaarschijnlijk de boel oplicht en dus een “oplichter” is. Dat is geen gebrek aan respect mijnerzijds maar een conclusie gebaseerd op observaties. Als ik een show van een medium zou bijwonen zou ik die conclusie niet hardop uitspreken, uit respect voor anderen die zijn gekomen om een leuke of spirituele avond te beleven. Op mijn blog geldt een dergelijk taboe vanzelfsprekend niet en kan ik schrijven wat ik wil wellicht ben je het niet eens met het geschrevene: ik kan in die situatie je alleen maar aanmoedigen mij dit te laten  weten in een reactie met liefst goede onderbouwde argumenten. Kom echter niet aan met het respect-verhaal, ik zie in de meeste gevallen de relevantie er namelijk niet van in. Ik beweer namelijk niet dat er niets tussen hemel & aarde is maar dat we op dit moment weinig met zekerheid kunnen beweren.

Ik ben vaak bij mezelf te rade gegaan of ik ergens een monopolie op de waarheid denk te hebben en ik heb gelukkig zelden een dergelijke houding kunnen ontdekken. Mijn werkelijkheid en waarheden kunnen elke dag bijgesteld worden; zolang ik consequent blijf in mijn methodes van onderzoeken en verwerken van mij gepresenteerde nieuwe informatie is er altijd de mogelijkheid voor verandering van mijn standpunten. Ik denk dat de discussie een stuk interessanter zouden worden als het zou lukken eventuele monopolies op de waarheid volledig los te laten, al was het maar voor de duur van een discussie!

Politiek Amerika duidelijk de draad kwijt

Door de financiële crisis kunnen de draaiboeken van Barack Obama en John McCain in de papierversnipperaar. Op de Grote Verdwijntruuc van de grootste banken van Amerika hadden Barack en John niet gerekend. Ze staan erbij en kijken ernaar. Alsof ze water zien branden. Ineens gaat de presidentiële campagne over radicaal andere onderwerpen.

Heel lang geleden had je Democraten die – een beetje vergelijkbaar met de Nederlandse PvdA – lekker veel geld uitgaven en zich niet bekommerden om een gapend gat in de begroting. De Republikeinen op hun beurt – vergelijk ze met onze VVD – bezuinigden juist en preekten de noodzaak van een sluitende begroting; zónder tekort dus. Zo simpel is het niet meer. Democraat Bill Clinton was als president juist zuinig en verliet het Witte Huis met een overschot in het nationale huishoudboekje. Uitgerekend Republikein George Bush geeft geld uit als Sinterklaas op 4 december en zadelt Amerika’s kinderen en kleinkinderen op met een kolossale schuld. En het wordt nog idioter. De Republikeinen van George Bush zijn altijd voor een kleine overheid geweest. Ronald Reagan grapt: “De overheid lost geen problemen op. De overheid ís het probleem”. Nee, dan de Democraten. Die huren bij duizenden dure, bemoeizuchtige ambtenaren in om alles en iedereen met duizenden burocratische regeltjes te controleren en inspecteren. Gekmakend! Het verstikt de vrije economie.

Zo wás het. Maar nu gebeurt het omgekeerde. Want president Bush maakt diezelfde gehate overheid tot de brandweerman en politieagent van Amerika’s kapitalisme. Er komen méér niet mínder ambtenaren. Wall Street wordt een bijkantoor van het Witte Huis. De falende bankiers liggen risicoloos in een beschermende omstrengeling van George Bush.

Hoeveel gekker mag het worden? Als je in Amerika ontslagen wordt, dan heb je botte pech. Heb je geen ziekteverzekering? Jammer. Niet ziek worden! Raak je je huis kwijt omdat je de hypotheek niet kan betalen, dan sta je op straat. Hoezo sociaal vangnet? “Los je eigen problemen op.” Dat is Amerika’s levensles…. , tenzij je bankier bent, miljarden dollars door de plee spoelt en met ‘n miljoenensalaris naar je tweede huis op de Bahama’s vliegt. Dan staat de overheid ineens wél met een zak geld klaar.

Fortuyn was een media hype

Hoe kon het dat in een land dat het economisch zo voor de wind ging als Nederland, zoveel inwoners achter een populist als Fortuyn aan liepen? Fortuyn vond Paars een ramp en daar was zijn gehele verkiezingscampagne op gebaseerd. Maar als we feitelijk op deze periode terugkijken dan zien we direct waarom Fortuyn niets anders was dan een dwaas met charisma.

Tussen 1990 en 2001 was het bruto nationaal product per hoofd van de bevolking in Nederland gestegen van de tiende naar de vijfde plaats in Europa. De werkgelegenheid groeide van 61 naar 74 procent. De regering liet via lastenverlagingen miljoenen guldens terugvloeien in de zakken van de burgers. Vanaf 1997 waren er voor het eerst in Nederland meer koopwoningen dan huurwoningen. Commentatoren spraken van het ‘Gouden Eeuwgevoel’. In het buitenland werd jaloers gekeken naar dit economische wonder, dat algemeen werd toegeschreven aan het poldermodel.

Niettemin was Fortuyn prestatie opmerkelijk. Hij slaagde erin het optimisme in Nederland om te zetten in een crisistemming. Hij was het aan zijn stand als leider van een oppositiepartij verplicht kritiek te hebben op de regering, maar Fortuyn ging verder. Volgens hem hadden PvdA, VVD en D66 na acht jaar regeren niets meer dan ‘puinhopen’ achtergelaten. En veel Nederlanders (hoe achterlijk ook) geloofden hem. Nieuwe populisten probeerden het gat dat Fortuyn achterliet te vullen door ijverig zijn uitspraken en politieke stijl te kopieren. Zonder Fortuyn waren er nu geen Partij voor de Vrijheid en Trots op Nederland geweest. De hype duurt voort.

Vooral Verdonk probeert Pim’s kiezers te benaderen door soortgelijke onzin uit te kramen. Ook zij heeft nog steeds geen compleet partij programma en hier schijnt niemand zich aan te storen. Fortuyn had constant commentaar op paars maar kwam geen enkele keer met een eigen programma op de proppen. Zijn gehele campagne was gebaseerd op zijn boek(je) ‘De puinhopen van acht jaar paars’. Zijn ideeen werden opgesteld zonder begroting en vele hadden geen enkel raakvlak met de realiteit.

In alle westerse democratieen komen populisten op. Het fenomeen Fortuyn is extra zonderling, omdat het zich voordeed na een periode van fenomenale welvaartsgroei. Ik maak me veel zorgen over het populisme. Kiezers stemmen de ene dag op de een, de andere dag op de ander. Zo wordt een land onregeerbaar en gaat onze parlemtaire democratie op de fles.

In de maak…

Klantmanager: ik geef geen hand…sorry?

Ik ken geen gevallen in de afgelopen decennia waarin orthodox-katholieken dan wel joden de neutraliteit van een staat wilden aantasten. Ondanks het feit dat ook zij te allen tijde de strenge regels van hun religie willen nakomen. Toch is mij geen geval bekend van een joods-orthodoxe jongen die als griffier van een rechtbank eist een keppeltje te mogen dragen. Ik ken ook geen non die in haar uniform solliciteerde naar een publieke functie als klantmanager bij de gemeente. Orthodoxe moslims doen dat wel, natuurlijk met behulp van linkse multiculturalisten, of CDA-politici in de lijn van Piet Hein Donner.

Terwijl iedereen weet dat er niet voor niets speciale kleding voor rechterlijke magistraten is uitgevonden. Desondanks heeft de Commissie Gelijke Behandeling jaren geleden besloten dat een moslima met een hoofddoek als griffier bij de rechtbank mag werken. Daarmee werden fundamentalisten aangemoedigd om hun orthodoxe leefwijze op te dringen aan de neutrale verschijning van de staat. En dat is geen uitzondering geworden.

Mohammed Faizel Ali Enait, een salafistisch uitziende moslim, werd door de gemeente Rotterdam bij een sollicitatie afgewezen, omdat hij weigerde vrouwen een hand te geven. Hij had gesolliciteerd naar een functie waarbij hij regelmatig in contact zou komen met burgers. De Commissie Gelijke Behandeling stelde de klager in het gelijk indien hij iedereen, dus ook de mannen zou weigeren een hand te geven.

Hoe zou een Afghaans-Nederlandse burger die het Taliban-regime heeft meegemaakt hierop reageren? In het gunstigste geval gaat hij onmiddellijk onderduiken, zoals hij in het verleden deed. In het slechtste geval komen al zijn trauma’s bovendrijven, maar dat interesseert de commissie niet. Moslims die anderen wel een hand geven, werden door de commissie de facto als slechte moslim neergezet, want de commissie constateerde dat een moslim wordt verboden om vrouwen een hand te geven. Nu heeft de Rotterdamse rechtbank de klager in het ongelijk gesteld. En zeer terecht. De rechter heeft op basis van ons arbeidsrecht en jurisprudentie geoordeeld. Een pacifist kan toch ook niet gaan solliciteren bij een ME-peloton.

Voor het uitoefenen van een beroep kan een overtuiging, ideologie, uiterlijke verschijning of bepaalde religieuze houding een belemmering zijn. Dus, de aard van de werkzaamheden is bepalend voor de vraag of er sprake is van discriminatie. Overigens vind ik dat de klager ook op basis van zijn kleding kon worden afgewezen: met carnavalskleding kun je geen klantmanager zijn bij een overheidsinstantie.

Misverstanden over het dierenrijk

Twee houtwormen

In mijn dagelijks leven kom ik (te) vaak in aanraking met andere mensen. Het leuke aan mensen is dat ze zich blijven verbazen over dieren. Kittens zijn altijd lief, ratten altijd vies en muggen hebben geen enkel nut (alsof het leven uberhaupt een hoger doel dient). Deze misverstanden overleven generaties en met de kracht van de pen….ik bedoel mijn ergonomische toetsenbord wil ik hierbij enkele misverstanden rechtzetten.

Misverstand 1 | De kameleon past zijn kleur aan bij zijn omgeving.
De kameleon kan inderdaad van kleur veranderen. Maar als hij dat doet, dan is dat vanwege hitte, kou, honger of angst – en niet om zijn kleur bij omgeving aan te passen. Veel van zijn slachtoffers zijn immers kleurenblind of ervaren kleur op een geheel andere manier.

Misverstand 2 | De muskusrat is een rat.
De muskusrat komt oorspronkelijk uit Noord-Amerika. Dit dier, bij ons ook bekend onder de naam bisamrat, is een woelmuis, en dus geen rat. In het begin van de twintigste eeuw zijn ze uitgezet in Bohemen, 40 kilometer ten zuiden van Praag, en sedertdien komen ze algemeen voor in Europa. In Belgie noemen ze dit lastige dier ‘waterkonijn’ en staat op de kaart in menig restaurant. In Nederland kan je, op het gemeentehuis, tot op heden nog steeds 5 euro per dood muskusrat vragen.

Misverstand 3 | Spinnen zijn insecten.
Spinnen zijn geen insecten. Ze behoren tot de klasse Arachnidae (juist, vandaar juist die film titel), die zich in verschillende opzichten onderscheidt van de insecten. Anders dan insecten hebben ze geen voelsprieten of ‘antennen’. Bovendien hebben ze vier paar poten, en geen drie, zoals insecten. Met insecten hebben spinnen evenveel gemeen als slangen met vogels.

Misverstand 4 | Stieren houden niet van rood.
Stieren zijn praktisch kleurenblind; ze kunnen rood amper onderscheiden van andere kleuren. Daarom reageren ze ook hetzelfde op een rode doek als op een groene of blauwe, namelijk helemaal niet (tenzij er wild heen en weer wordt gezwaaid met de doek). Het gaat hierbij om de beweging net als bij de slangenbezweerder waarbij de slang geen muziek hoort.

Misverstanden 5 | 6 | 7 | 8 | 9
Prairiehonden zijn geen honden, ondanks het feit dat ze blaffen | Olifanten zijn niet bang voor muizen en hebben geen beter geheugen dan de meeste andere dieren | Oorwurmen zijn geen wurmen maar insecten en kruipen niet in je oor, ze kunnen ons bittere oorsmeer namelijk niet verdragen | Nijlpaarden zijn geen paarden maar zwijnen. Ze zijn evenhoevig | De houtworm is geen worm maar een kever.

Bij deze hoop ik een aantal misverstanden de wereld uit te helpen. Mocht ik er meer tegenkomen dan vermeld ik ze zo snel mogelijk.

Obama draait op voor schuld Clinton?

Clinton heeft naar mijn mening gigantisch gefaald met haar kandidatuur. Huilen vind ik al enigszins overdreven maar vervolgens het publiek wijsmaken dat je beschoten bent tijdens de Balkan oorlog is onacceptabel. Tegen beter weten in campagnegeld verstrooien trouwens ook. Clinton zit inmiddels met een campagneschuld van 23 miljoen dollar en Obama is bereid, als prijs voor de ‘overgave’ van Clinton, een deel van haar kolossale campagneschulden te betalen. Om hun goede wil te tonen dokten Barack en zijn vrouw Michelle ter plaatse 2.300 dollar elk, het wettelijk toegestane maximum, voor de campagne van Hillary. De volgende dag reciproceerden Bill en Hillary Clinton dat gebaar. Galant, maar zo schiet je weinig op.

Enkele dagen later hield Obama een telefoonconferentie met zijn voornaamste geldgevers. Hij vroeg hen elk 2.300 dollar over te maken naar de campagnerekening van Clinton. De meeste donoren gingen akkoord omdat ze de waarde van dit blijk van goede wil inzagen. Anderen kwamen minder vlot over de brug. ‘Laten de Clintons die rotschulden zelf afbetalen, ik ga hen er zeker niet bij helpen, ze kunnen het makkelijk zelf ophoesten’. Het blijft een duivels dilemma. Er van uitgaande dat donoren niet maar aan het betalen zullen blijven, betekent dat elke dollar die geschonken wordt om de schuldenlast op de rug van Hillary wat lichter te maken, niet kan worden ingezet voor de alles beslissende campagne tegen de Republikein John McCain. Maar het is ook zo dat als het Obamakamp in de ogen van het echtpaar Clinton niet werkelijk bij springt, de Clintons en hun aanhangers niet erg warm zullen lopen de herstelwerkzaamheden aan de eenheid van de partij, zo hard nodig om te winnen deze herfst, voortvarend ter hand te nemen.

Dat Hillary haar grootste schulden maakte in de periode dat ze mathematisch gesproken toch al geen kans meer had om te winnen, maakt mogelijke donoren er niet toeschietelijker op. Tijdens twee grote fundraisers in New York deze week waar Clinton en Obama samen geld inzamelden voor zijn campagne en voor haar schuldendelging, bedolven zij elkaar onder de complimenten. De grootste rancune scheen weggesmolten te zijn. Op het allerhoogste niveau leek de vrede nu echt uitgebroken. Maar onder de kleine contribuanten aan de campagne van Obama bestaat nog terecht weinig animo om Clinton voor een bankroet te behoeden.

Fahren in Deutschland

Nederlanders hebben eigenlijk weinig te klagen. Wij werken, in vergelijking met andere landen, ontzettend weinig. Slaap, werk & eigen invulling krijgen ieder een dikke acht uur per dag. In de praktijk zijn er echter weken waarin die eigen invulling in zijn geheel lijkt te verdwijnen. Elke zondagavond kijk ik in mijn agenda en tot groot ongenoegen stond er (twee weken geleden) op elke avond een afspraak gepland. Eén afspraak zou ongetwijfeld betekenen dat ik niet voor één uur ’s nachts in bed zou liggen. Op dinsdag 24 juni had ik de schone taak het zusje van mijn lieve vriendin en haar vriend naar vliegveld Weeze (DU) te brengen. Vliegveld Weeze werd in het verleden als Brits militair vliegveld gebruikt. In mei 2003 werd het vliegveld onder de naam Flughafen Niederrhein opnieuw in gebruik genomen, maar nu voor de burgerluchtvaart.
 
Het vliegveld is niet bepaald gemakkelijk te bereiken. De meeste Nederlanders zullen via Enschede of Nijmegen, Duitsland binnen rijden. Via Enschede houd je simpelweg de richting Dusseldorf aan. Na meer dan honderd kilometer gassen kom je echter achter dat ‘Ausfart’ Weeze Airport schijnbaar niet bestaat. Natuurlijk moet ik hier bekennen dat onze voorbereiding minimaal was. Na een paar minuten fahren door Duitsland komt elke Nederlander er al snel achter dat het betalen van meer belasting soms ook positieve effecten kan bewerkstelligen. De snelwegen zijn niet schrikbarend slecht maar het is de kunst om zo lang en zo hard mogelijk te blijven rijden. Dit gaat echter niet op voor alle onderdelen van het Duitse wegennet. Op het moment dat je van de snelweg wijkt moet je al snel vol in de remmen. Uitritten zijn ontzettend gevaarlijk voor de onervaren Duitsland rijder en in combinatie met de beroerde belichting soms levensgevaarlijk.

De Duits / Nederlandse geschiedenis is niet altijd even soepel verlopen maar over het algemeen wordt onze geschiedenis, onterecht, ervaren als uitermate vijandig. De verschrikking en vernedering van de oorlog wordt er (spijtig als het is) met de paplepel ingegoten. Zelfs jongeren die weinig tot niets over de oorlog kunnen vertellen en nooit geen oude voetbal finale hebben meegemaakt, hebben een hekel aan Duitsers. Een enkele avond in Duitsland leert echter al snel dat de gemiddelde Duitser een stuk beleefder is dan de gemiddelde Nederlander. Op weg naar het vliegveld Weeze waren wij maar al te blij met deze beleefdheid. Iedereen die in Enschede de grens overgaat moet tanken in Gronau. De volgende 130 kilometer snelweg heeft namelijk geen enkel tankstation en dat moet je maar net weten. Wij wisten dat niet! De Duitse politie heeft ons echter uitmuntend geholpen en het tankstation is met slechts enkele druppels benzine bereikt.

De terugweg verliep erg soepel. Tegen 01:30 lag in eindelijk in mijn nest maar de nodige lessen waren geleerd. 1) Tank altijd in Gronau, 2) Duitsers zijn beleefder en vriendelijker dan de gemiddelde Nederland 3) het aantal liters benzine heeft een directe correlatie op het optimisme in de auto.